MACIEJ MUSIAŁ KAMERA START...

DYLEMATY

2012-02-24T20:53:00.000+01:00

Dawno mnie nie było.
Ale jakoś tak przybyło pracy. Codzienne wieczorne powroty nie sprzyjają ani nauce, ani mojemu zyciu rodzinnemu. Ciężko to wszystko pogodzić. Mam mieszane uczucia. Czasem pracuję do późna ( przedwczorajsze nagrywanie Kocham cię Polsko trwało do 22, wczorajsze wyjscie z fanami w ramach konkursu walentynkowego -do 23, dziś program Poziom 2:0, z którego wróciłem o 19.30 )
Czasem muszę jeszcze odreagować i spędzić chwilę z kolegami... Generalnie rzadko jestem w domu. I powstaje konflikt. Konflikt tak naprawdę nierozwiązywalny, bo albo muszę zrezygnować z różnych nagrań i spotkań, które chcę mieć i które są dla mnie ważne, albo... stracić dom i rodziców, którzy są coraz bardziej niezadowoleni...
Trochę to skomplikowane. Generalnie jest ciężko i na razie nie wiem jak wyjść z tej sytuacji. Zazwyczj jestem wpierdzielony na rodziców. Czego ode mnie chcą? Przecież tyle rzeczy robię.... Ale może mają trochę racji... Może powinienem zwolnić.

Dziś tak trochę na poważnie. Bo jest problem.
Następnym razem postaram się optymistyczniej;)
A u Was jak wyglądają powroty do domu i relacje z rodzicami w tej sprawie??

A to dawno zapowiadane rozmowy z ojcem Leonem Knabitem
nagrywane u mnie w domu;)))
Mam ich kilka. Dziś pierwsze cztery filmiki - jeśli ktoś chciałby posłuchać.....

Do jutra;)

...

2012-02-20T20:27:00.000+01:00

Miałem dzisiaj dodać wywiad z ojcem Leonem...
Wiem, niektórzy powiedzą, że jestem niesłowny, że się zmieniłem, że gwiazdorze, albo że ich olewam... Ale cóż takie życie.
Rzeczywiscie miałem dodać, ale rano byłem w szkole, potem na mieście robiłem lekcje, traz kręcimy nowy trailer do Poziomu 2:0. I... nie wiem kiedy skończę... Potem wsiądę do autobusu, potem do metra, a potem do kolejnego autobusu i kolo 23 może będe w domu?
Jutro pobudka 6.10 i 6.50 autobus do szkoły....
Ech, ojcze Leonie, Ciebie też przepraszam. Ale nadrobię, nadrobię ;)

NO TO CIĄG DALSZY

2012-02-19T20:27:00.002+01:00

Dziś niedziela czyli wolne, czyli można coś napisać na blogu.

W czwartek jak zapewne wiecie przyjechał do mnie ojciec Leon. Ten, dla którego napisałem swój nieszczęsny rap, który wszyscy widzieli. Potem on nagrał dla mnie filmik i teraz.... przyjechał.
Zacznę tam gdzie skończyła się ostatnia notka- zadzwonił dzwonek. Szybko zbiegłem na dół i wszedłem do ciasnego przedpokoju. A w okienku, na drzwiach zobaczyłem czyjś podbródek… Czyżby to był jakiś wielkolud? Otwieram drzwi a tam ojciec Leon. Bardzo wysoki, przygarbiony, uśmiechnięty.

– Jesteś wypadkową wszystkich swoich zdjęć. Dokładnie tak sobie ciebie wyobrażałem- usłyszałem na wejściu.
Przytuliliśmy się ( zaznaczam że widzieliśmy sie pierwszy raz w życiu)i ojciec Leon razem z drugim ojcem - Joachimem (jak dla mnie po prostu Joachimem), wszedł do środka.

Wcześniej odbyła się oczywiście ta sama co zawsze rozmowa z gośćmi : ach nie zdejmujcie butów, nie zdejmujcie, nie trzeba... Po rozdaniu prezentów- dostałem książki ojca Leona, konfitury z Tyńca, kubek i naleweczkę;)

Usiedliśmy na kanapie i zaczęliśmy gadać. Piszę gadać, bo to była naprawdę luźna i miła rozmowa. Nawet ojciec Leon stwierdził, że czasami jak kogoś odwiedza to jest ocean arktyczny, a u nas to jak nad morzem śródziemnym. Takie i inne śmieszne żarciki m.in. o kobietach (tak, ojciec Leon jest zdrów chłop i bardzo lubi dziewczęta- nawet podrywał mi mamę ;) opowiadał przez cały obiad. Wiecie czym różnią się dziewczyny cnotliwe od tych niecnotliwych? Do pierwszych jest pociąg, a do drugich kolejka... Prawie w ogóle nie przestawał mówić, ale nikt nie miał dość. Słuchaliśmy go z największą przyjemnością. A on śmiał się, opowiadał historie, no po prostu dusza towarzystwa. Zastanawiałem się, czemu został księdzem. W końcu z takimi cechami i takim wzrostem na pewno wszystkie dziewczyny się w nim kochały. Powiedział mi, że na początku nie chciał , no bo nie mógłby mieć żony itd itp, ale potem stwierdził, że ma powołanie , więc cóż, trzeba się poświęcić...

Dzięki takim ludziom, można uwierzyć, że wiara i kościół wcale nie muszą być smutne i kojarzyć się tylko z nudnym obowiązkiem wstawania w niedziele i przysypiania w twardej ławce. Po zaledwie 3 godzinnym przebywaniu obok ojca Leona, miałem ochotę pójść do kościoła. Ten człowiek naprawdę ma misję, którą świetnie spełnia, pokazuje ludziom, że wiara może być fajna.

Po obiedzie, oprowadziłem go po domu i pokazałem swój pokój. Co mu się najbardziej spodobało? Oczywiście Marylin Monroe przyklejona w całej swej okazałości na mojej ścianie, ozdobiona wąsikiem i necąca każdego kto tu wejdzie.

Posadziłem ojca Leona na tle Marylin i zabraliśmy się za kręcenie wywiadu. Tak jest. Zrobiłem z nim wywiad, stwierdziłem, że trzeba by tu wreszcie wrzucić coś mądrego.

O życiu, ludziach, Bogu i innych takich tam.

Po wywiadzie odwiozłem ojca Leona i Joachima na galę bloga roku i tak się rozstaliśmy. Obaj pełni nowych pomysłów i pozytywnie naładowani ;)

No, to zabieram się teraz za składanie filmiku a wy łapcie parę zdjęć ze spotkania.

Ps. Ojciec Leon dostał statuetkę w swojej kategorii na Gali i jako jedyny na tej sali, podczas podziękowań, wspomniał o mnie.
http://www.youtube.com/watch?v=hE2a6PNpm5w
Było wiele róznych nagród, wyróżnień, planowych i nieplanowych, specjalnych i nadzwyczajnych. Nawet Katarzyna Tusk dostała jakąś nagrodę specjalną, mimo że w ogóle w konkursie nie startowała, a jaki blog ma... Może specjalny;))
I chwalili się, że w tym roku rekordowa ilość sms-ów przyszła... Tylko nikt nie wspomniał, ze to od Was...

To lecę, może jeszcze dziś zacznę coś montować z tym wywiadem...
Do jutra;)

A to BLOG OJCA LEONA - gdyby ktoś chciał poczytać: http://www.ps-po.pl/

SPOTKANIE

2012-02-16T21:07:00.002+01:00

Dziś gala konkursu w którym już nigdy nie wystartuję. Dostałem oficjalne zaproszenie, ale postanowiłem nie pójść. Co tam. To ja decyduję i tak właśnie zdecydowałem. Nie dlatego, ze nie wygrałem, ale dlatego, że przekonałem się, że zasady są, jakby to powiedzieć, dziwne. Sms-y wysyłane przez ludzi na różnych etapach - nic nie znaczą. W ogóle mogłoby ich nie być. To tylko taka ściema. A ludzie nabierają się jak głupi...

Ale jest też pozytywna strona mojego udziału w konkursie. To zaskakująca znajomość z Ojcem Leonem Knabitem. Dziś przyjeżdza do mnie. Zjemy obiadek, nagramy wywiadzik. Całą drogę ze szkoły myślałem jakie zadać mu pytania, nagrywając z nim wywiad. Z jednej strony muszą zaciekawić Was, a z drugiej muszą być na poziomie.

No więc nie było łatwo… Oczywiście sobie żartuję. Było ciężko je wymyślić bo wywiad ma być krótki, a jeżeli ktoś oglądał filmiki ojca Leona to wie, że potrafi dłuuuugo odpowiadać na ,,otwarte” pytania. Tak więc postaram się mu zadawać tylko lekko uchylone ;)

Kurczę denerwuję się. Moja mama pichci w kuchni, tata biega po domu i sprząta a ja siedzę przed kompixem i słuchając TON!C’a piszę posta. Zaraz przyjdzie Ojciec Leon razem z Joachimem i będzie ostra impreza. Odpalimy dobre nutki, otworzymy sok pomarańczowy i uraczymy się pysznym antrykotem? Nie mam pojęcia co to jest, ale mam nadzieję, że nie jest to żaden kot… Także tak. Wczoraj byłem na planie ,,Ja to mam szczęście”. Grałem chłopaka Natalii ;) Bardzo w porządku dziewczyna.

Graliśmy scenkę, że jesteśmy u niej na randce, teges śmieges afrykańskie żmije, już mamy się pocałować a tu nagle wchodzi jej młodsza siostra…. Ooo dzwonek do drzwi!!!! Ojciec Leon i Joachim. Przyjechali. Biegnę na dół.

Relacja ze spotkania - jutro.

No i oczywiście wywiadziki - jak zmontuję.

Siemka.

WALENTYNKI więc o miłosci;)

2012-02-14T01:35:00.001+01:00

Od godziny mamy Walentynki.
Za sześć godzin wstaję, ale co tam... Życie jest krótkie, więc trzeba umieć świętować.
Zastanawiałem się, co dziś napisać. Powinno być coś wzruszającego, mocnego, cudownego i miłosnego. I to mnie powaliło. Chyba zdam się na innych, którzy więcej przeżyli, piękniej mowią, lepiej śpiewają i są mądrzejsi. Oczywiście, nie żebym nigdy nie kochał, ale... może brak mi słów...
Dlatego dziś wpadajcie tu przez cały dzień. Będę (w miare możliwości dodawał różne bliskie mi rzeczy.. Może na koniec skuszę się i powiem też coś od siebie;)

I nie ważne,ze akurat ktoś nie ma swojej drugiej połówki. O miłości zawsze warto pogadać, posłuchać. Bo kiedyś na pewno przyjdzie.
I jak to powiedział słynny ks. Jan, którego odwiedzałem kiedyś w małym domku przy Krakowskim Przedmieściu " nigdy nie wiadomo mówiąc o miłosci, czy pierwsza jest ostatnią, czy ostatnia pierwszą"...

Więc na początek klasyka klasyki. Niby banał, ale coś w tym jest...

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,i wszelką wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał,

byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,

nic bym nie zyskał.

św. Paweł

JESZCZE SZCZEGÓŁY AKCJI ZNACZEK

2012-02-13T17:25:00.001+01:00

Dziękuje wszystkim, którzy włączyli się w „Akcję znaczek”.
Przypominam, że to akcja charytatywna, to znaczy – działamy coś wspólnie, żeby pomóc chorym dzieciom. Jest to naprawdę fajna sprawa, a radość z tego, że się komuś pomoże – bezcenna;))
Mój przyjazd do szkoły która zbierze najwięcej i spotkanie z Wami – to tylko taki gratis. Nie traktujcie tego jako nagrody, a całej akcji jak konkursu. Nie ważne ile zbierzemy, sto znaczków, tysiąc czy pięć. Ważne, że ruszyliśmy się sprzed telewizorka i dajemy coś od siebie.

W związku z tym, ze jest strasznie dużo pytań, powiem jeszcze raz najważniejsze rzeczy. Proszę, przeczytajcie uważnie, albo wydrukujcie dla siebie do szkoły.

1. Każda szkoła, która włącza się do akcji organizuje zbiórkę znaczków u siebie, a następnie przesyła zebrane znaczki do stowarzyszenia. To szkoła organizuje zbiórkę, stowarzyszenie czuwa jedynie nad całością akcji i zobowiązało się przekazać zebrane
znaczki potrzebującym dzieciom.

2. Stowarzyszenie może ( jeśli ktoś by chciał) wystawić dla szkół dokument
potwierdzający, że czuwają nad przebiegiem akcji i zobowiązują się
rozdzielić znaczki dzieciom. Zaświadczenie można też dostać pisząc na maila nadzieidotyk@gmail.com

3. Zbieramy zwykłe, niestemplowane (nowe) znaczki pocztowe za 1,55 zł.
Im więcej znaczków, tym lepiej :)

4. Po zakończeniu zbiórki wyślij zgłoszenie swojej szkoły na maila:
nadzieidotyk@gmail.com
W zgłoszeniu podaj:
- nazwę i adres szkoły
- numer telefonu do osoby odpowiedzialnej za zbiórkę znaczków w szkole
- ilość zebranych znaczków
Termin zgłoszeń: 10 marca 2012 r.

5. Wszystkie zebrane znaczki prześlij zbiorowo, w jednej kopercie na
adres Stowarzyszenia Pomocy Chorym Dzieciom. Na kopercie koniecznie
podaj nadawcę, czyli nazwę i adres szkoły.

Adres do wysyłki znaczków:

Stowarzyszenie Pomocy Chorym Dzieciom
ul. Księcia Warcisława I 27 E/2
71-667 Szczecin
z dopiskiem: "Akcja Znaczek"

6. Spośród nadesłanych zgłoszeń zostanie wyłoniona szkoła, która
zdeklarowała największą ilość zebranych znaczków. Po przeliczeniu
znaczków przez Stowarzyszenie, zwycięska szkoła zostanie ogłoszona na

     blogu www.maciejmusial-oficjalnyblog.blogspot.com w dniu 17 marca
     2012 roku (termin może ulec zmianie ze względu na opóźnienia w wysyłce
     znaczków- ogłoszenie wyników nastąpi dopiero wtedy, gdy Stowarzyszenie
     otrzyma przesyłki ze znaczkami od wszystkich zgłoszonych szkół).

7. W przypadku indywidualnych osób zasada jest taka sama jak w przypadku
szkół. Zbieracie znaczki, do 10 marca, wysyłacie zgłoszenie na maila,
natomiast znaczki przesyłacie na adres Stowarzyszenia.

8. Dla Uczniów szkoły, która zbierze najwięcej znaczków przewidziana
jest nagroda- spotkanie z Maćkiem Musiałem. Maciej skontaktuje się
osobiście ze zwycięską szkołą w celu ustalenia szczegółów.

9. Po zakończonej akcji Stowarzyszenie przekaże znaczki potrzebującym
dzieciom. Rozliczenie z przekazanych znaczków (czyli lista dzieci,
które otrzymały znaczki oraz ilość znaczków) zostanie umieszczone na
stronie Stowarzyszenia Pomocy Chorym Dzieciom
http://podaruj-zycie.eu.org/

10. Wszystkie pytania dotyczące akcji można kierować na maila:
nadzieidotyk@gmail.com

11. Po akcji opublikujemy wszystkie szkoły i osoby które się w to włączyły.

12. Jeśli miejscowość jest malutka, to oczywiście można połączyć siły – szkoła, Przedszkole itd. Wszystko dozwolone;)

Na pewno relację ze spotkania z Wami ( w formie zdjęć i filmików) wkleję tu na bloga.
I pewnie napiszą o tym na Kotku, i w paru innych miejscach;)

Dla osób indywidualnych, – coś wymyślam.
Na pewno będzie to coś fajnego;)

I… najważniejsza jest idea, że razem robimy coś dobrego dla innych.
Bo chcemy i już;)
Jeśli akcja się uda, będą jakieś inne, następne… Wy wymyślicie, albo ja... Bo jest nas tu trochę i działamy razem!

Dużo dzisiaj tego, ale mam nadzieję, że teraz już wszyscy wszystko wiedzą;)
No to do roboty.

A ja szykuję się do spotkania. Antyfanów w szkole... proszę wyślijcie na wagary...

SIEDEMNAŚCIE LAT!

2012-02-12T21:33:00.001+01:00

Wczoraj był wyjątkowy dzień, skończyłem 17 lat!

Właściwie to skończyłem 16 a zacząłem 17 ( tak? dobrze mówię? bo sam już nie wiem)Leżąc w łóżku, przekręcałem się leniwie i ospale z boku na bok i nagle poczułem się staro... Przypomniał mi się czas kiedy zrywałem się skoro świt i leciałem do kolegów na osiedle kopać piłkę. Zrobiło mi się trochę smutno. Pomyślałem, że już nigdy nie wstanę o 7 rano, żeby pooglądać Power Rangersów. Już nigdy nie wstanę o 8 żeby pograć w piłkę. To wszystko minęło i nigdy nie wróci. Założę się, że wam też zdarza się powspominać jak to kiedyś było super a teraz jest źle. Na szczęście po chwili przypomniałem sobie słowa mojego pana z biologii, że człowiek zapamiętuje tylko najlepsze wspomnienia i najczęściej przeszłość wydaje mu się piękniejsza. Dlatego postanowiłem nie przejmować się tym, że już nigdy przenigdy nie będę mógł powiedzieć, że mam 16 lat, bo przecież trzeba szukać pozytywów. A jest ich całe mnóstwo. Zaczynam dostrzegać nowe rzeczy, staję się coraz bardziej samodzielny, więcej się skupiam, więcej myślę. I to, że nie obejrzę już Power Rangersów, nie oznacza, że jestem stary. Zamiast nich za 9 miesięcy mogę zapisać się kurs prawa jazdy!!!! To jest dobra wiadomość:)

17 lat! Podobno najpiękniejszy wiek. Mało nauki, dużo czasu wolnego, brak pełnoletniości- czyli przyjemność płynąca z kombinowania gdzie kupić Picolo i jak wyjść wieczorem. Także teges śmegeś cały czas do przodu, i na koniec stare chińskie porzekadło.

Gdy jedne drzwi szczęścia zamykają się, otwierają się drugie.

Ale często zdarza się, że za dużo czasu spędzamy wpatrując się w te zamknięte. Adios!

I dziękuję za życzenia. Było ich setki. Pomyślałem sobie, ze pomimo mojego rapu, pomimo nie odpowiadania na maile - trochę mnie lubicie:)
DZIĘKI

TAKIE SOBIE GADANIE O NICZYM

2012-02-10T18:38:00.000+01:00

Jadąc dziś rano metrem, czytałem pewną gazetę, której nazwy wolę nie wymieniać bo po pierwsze nie będę im robił reklamy za darmo, po drugie, jak powiem coś złego, to jeszcze wpadnie mi do domu koleś z moimi ACTAmi ;)
Tak, tak, ostatnio zacząłem się zastanawiać nad moimi prawami, wolnością słowa i takimi tam... W związku z tym może posiadam lekkie przewrażliwienie, które objawiło się w zeszły piątek.

Kiedy zbierałem się do wyjścia na plan, nagle zadzwonił dzwonek w mojej haciorce. Wiedziony męskim instynktem(tak, faceci też to mają), zamiast od razu otworzyć drzwi, zająłem chytre stanowisko przy oknie. Zauważyłem białą furgonetkę stojącą przed domem i dwóch panów w niebieskich, jak cocacolowy chupa chups ubrankach (fuck, chyba właśnie panowie z ACTY mnie namierzyli) stojących na moim podjeździe.

Zachowywali się bardzo dziwnie: walili w drzwi i nerwowo patrzyli w okna.

Zrobiło się nieprzyjemnie. Dlaczego jakiś frajer zagląda mi do domu?! Wiedziony rozumem (tak, faceci, też go mają) postanowiłem poczekać na dalszy rozwój sytuacji.

Po jakiś pięciu minutach bacznej obserwacji mój wzrok pofrunął na okno sąsiadów ( nie będę pisał dlaczego, ale widok był nad wyraz interesujący:).

Mój hipnotyczny stan przerwał nagle chrzęst klamki. Co jest kurka?! - użyłem tu zamiennika, bo podobno ten blog czytają też niepełnoletni. Ta! Na pewno! Wiedziony sam nie wiem czym, sięgnąłem po metalowy kij, leżący pod biurkiem i chowając go za plecami zbiegłem na dół. Widok był bardzo ciekawy. Dwóch panów stojących w przedpokoju widząc mnie, zastygło bez ruchu… Chwila ciszy. Mierzenie się wzrokiem. Ich dwóch ja jeden. Oni po 40 ja 17. Oni sto kilo wagi, ja... dawno się nie ważyłem, ale raczej S lub M ( zależy w którym sklepie). Powolutku zacząłem wyciągać zza pleców kija samobija, zastanawiając się, któremu przywalić najpierw. Na moje, czy tam ich szczęście panowie nagle zdecydowali się otworzyć usta i... wyobraźcie sobie, że się jąkali :))
Wydając dziwne dźwięki, oznajmili, że ... że... że... drzwi były przecież otwarte a oni chcieli tylko, naprawdę tylko.....zostawić zawiadomienie o braku zapłaty za wodę.
Ha! Jasne! Zapomnieli dodać, że chcą to zostawić przy okazji, a tak w ogóle to przyszli podwędzić mi telewizor!

No więc zostawili wycofując się tylem i poszli. Uff… Nagle poczułem się jak macho, który obronił swój dom, pilot, telewizor, kobietę, żonę, dzieci... ( eee, trochę sie zagalopowałem) Ale w głowie została myśl - nigdzie nie jesteśmy bezpieczni. I jeśli nawet faceci od wody mogą wejść, to co dopiero inni jak się narażę...

O czym to ja mówiłem na początku? O wchodzeniu do domu, a i o gazecie czytanej w metrze. No więc w gazecie- Stadion Narodowy! Nie zorganizuje meczu Super Pucharu. Super… Dlaczego? Bo policja stwierdziła, że stadion nie nadaje się do zorganizowania takiego widowiska. Podobno coś nie działa. Tragedia. Może trzeba szybko wymienić to co nie działa i... A może problem w kibicach, którzy zachowują się jak bydło.
O nie! Anglia, Niemcy, Francja, Hiszpania itd. w tych wszystkich krajach kibice tak samo emocjonują się piłką i przeżywają każdy mecz. Nie ma tak, że Polacy to wyjątkowe chamy i prostaki. O wiele gorsi są Anglicy- patrz ich eskapady w Krakowie. W czym więc problem? Nie zamierzam golić się na łyso. Zupełnie nie o to chodzi. Po prostu są jakieś gierki. I urzędnicy, którzy jak zwykle stają na drodze zwykłym ludziom. Więc Bunt! Anarchia! Oczywiście żartuję! Hehehehe- właśnie wyobraziłem sobie tłum 14latek siejący spustoszenie w mieście :) Oj działoby się!

Ale szkoda. Szkoda, że nie możemy miec stadionów na czas, fajnych meczy i pucharu na EURO... (chyba)
I że zawsze chodzi o coś innego niż naprawdę chodzi...
Więc zmieńmy coś na lepsze.
I zacznijmy dziś. Od siebie;)

AKCJA ZNACZEK ROZPOCZĘTA

2012-02-09T21:21:00.002+01:00

No to dzięki Emilce (pozdrawiam)
która prowadzi bloga www.dotyknadziei.blogspot.com i pomaga chorym dzieciom- mamy naszą wspólną akcję "ZNACZEK"
Wszystko już dopięte. Teraz tylko trzeba zacząć zbierać znaczki. W szkole, albo indywidualnie. Na pewno przyjadę do szkoły, która zbierze najwięcej znaczków (jeśli oczywiście będziecie chcieli). Nie ważne, czy szkoła będzie w Warszawie, czy na drugim końcu Polski.
I może coś wymyślę dla tych, którzy indywidualnie je zbierali;)
No to do roboty. Dzieci czekają.

Naszą akcję juz dziś opisali:

http://www.kotek.pl/kotek/1,87050,11114427,Wielka_akcja_charytatywna_na_blogu_Macka_Musiala_.html

A tu plakat - do wydrukowania i powieszenia na każdej wolnej ścianie w szkole.
Trzeba się przecież jakoś reklamować;))

http://fotofotki.pl/viewer.php?file=gy69sq7z4tcqpn5bq1xc.jpg

I jeśli macie jeszcze jakieś pytania - to wpisujcie w komentarzach, nie mailowo ( bo tych ze względu na ilość ostatnio nie czytam;)) Odpowiem w następnym wpisie.

OGŁASZAM ROZPOCZĘCIE AKCJI!!!

POZDRÓWCIE ODE MNIE WASZYCH NAUCZYCIELI, DYREKTORÓW

I... DO ZOBACZENIA W MARCU W KTÓREJŚ ZE SZKÓŁ!

DOŁY

2012-02-08T22:04:00.001+01:00

Macie doły?
Takie, że nagle świat zapada sie w czarną dziurę i lepiej nie żyć.
Przestać myśleć, przestać czuć, schować się, nie istnieć. Śmiejesz się, słuchasz muzyki, dobrze się bawisz i nagle to się dzieje... Nie wiadomo dlaczego. Jakaś myśl, wspomnienie, słowo, spojrzenie. Zakładasz kaptur na głowę, chowasz się pod kołdrą,
próbujesz zasnąć i nic.
Biorę gitarę, brzdąkam coraz głośniej, walę w struny, przerabiam agresję, bezsens, smutek świata, mój smutek. Próbuję nieistnieć a jednocześnie złapać sens chwili w bezradny wiersz.
To taki mój chleb codzienny przeplatany głupawą radością i... zachwytem:)
Kiedy wychodzę z dołów, myślę sobie - to było coś. I satysfakcja, że coś jeszcze czuję, odczuwam. Jestem;) Bo cierpienie podobno uszlachetnia. Więc trzeba wpaść w dół, żeby poczuć radość wyjścia...

ps. Plakat jednak jutro;) zaczynam być niesłowny... ale dużo z tym roboty i różne takie formalności, szukanie patronów medialnych, którzy mogliby to nagłośnić...
Akcja oczywiście aktualna:) Zbieramy znaczki!

POEZJA O POEZJI

2012-02-07T20:14:00.002+01:00

Koszmarna pierwsza lekcja.

Nie ważne jaki to przedmiot, zawsze jest nudna i dłuży się w nieskończoność.

Dziś ten smutny zaszczyt przypadł lekcji języka polskiego. Interpretowaliśmy wiersze Francoisa Villona, który mimo że większość życia spędził w więzieniu za zabójstwo i kradzieże, to cały czas pisał.

Nie powiem, że uwielbiam czytać poezję, bo to nieprawda, ale czasami zdarza mi się coś przeczytać. Smakuję wtedy każde słowo i staram się wczuć w emocje autora. Nie zawsze do końca wyłapuję przesłanie, ale zawsze coś na swój sposób zrozumiem.

Natomiast w szkole, każdy wiersz ma swoją, określoną interpretację. Bez sensu.

Przecież poezję należy odczuwać, przeżywać, wyobrażać sobie. Dlaczego ktoś ma mi mówić jak mam czuć i ingeruje w moją wrażliwość?

Kolega z ławki –wybitny humanista, o którym jeszcze usłyszycie, Adaś- porównał to do lekcji biologii, na którą nauczyciel postanowił zaprosić piękną kobietę. Potem zaczyna się rozbieranie, obnażanie, rozcinanie brzucha i oglądanie wnętrzności. Strzał w dyszkę! Wiedziony trafnym spostrzeżeniem, postanowił wykorzystać swoje umiejętności i napisał wiersz:

Analiza wiersza

Uśmiech nieśmiały, najbliższy naturze,

Kobiety, która mało chce od życia.

Przypatrują mi się oczy niepewne i duże,

Które nic ponoć nie miały do ukrycia.

Zimny skalpel przesuwa się po skórze,

W jego ostrzu lśnią lustrzane odbicia.

„Nie sądziłeś chyba, że ona ma duszę?”

Pyta profesor, zdejmując jej okrycia.

W takich chwilach żałuję, że posiadam wzrok.

Na własnych oczach ślepnie mi zmysł piękna.

W serce wsącza się odraza i mrok,

Gdy widzę ukryte w ukochanych dłoniach ścięgna.

Nauczyciela śmieszy, jak usilnie patrzę w bok,

Kiedy wprawnym ruchem ku wnętrznościom sięga.

Ta chwila długa, jakby trwała rok.

Chwila, gdy się ciało otwiera jak księga.

Zanurza w nieodkrytym dotąd ciele ręce,

Doktorski fartuch moczą jasnej krwi potoki.

Nauczyciel pokazuje mi bijące serce.

A na twarzy ma uśmiech dumny, szeroki.

Za to usta jej zastygłe w męce,

Smutek i wyrzut ma w oczach głębokich.

Doktora, bowiem chyba cieszy wielce,

Że z żywego piękna pozostały zwłoki.

Przesłanie

Dzielimy w szkołach poezję na składniki,

Wstrzymujemy poetę w twórczych myśli biegu.

Słowo „analiza” nijak się ma do liryki:

Bo to jak sekcja na żyjącym człowieku.

Adam B.- Villon style, bitch.

Jeszcze o nim usłyszycie :P

Ps. Co do wczorajszego posta, musicie mi dać jeszcze jeden dzień na uzgodnienie szczegółów. Okazało się, że jeśli to ma być poważna akcja, to muszą być dokładnie omówione rózne rzeczy. Więc prawdopodobnie jutro plakat i wszystkie wyjaśnienia. Może zaangażują sie w to też jakieś media, więc będziemy mieli wsparcie. I może jakąś relację ...

Do jutra;)

ŻOŁNIERZYK

2012-02-06T20:07:00.000+01:00

Dziś coś trudnego. Dla mnie i w ogóle...
Właściwie nie powinienem tego pisać teraz, bo niby trwa jeszcze konkurs i mogę być posądzony o granie emocjami albo takie tam.... Ale jak już powiedziałem, olewam konkurs, a ludzie czekają...
No więc ponieważ ten blog jest dosyć popularny (chyba) dostaję coraz więcej próśb o pomoc. Coraz więcej e-maili. Codziennie, kiedy otwieram skrzynkę jest około 200 nowych wiadomości, w tym kilka od różnych fundacji i prywatne maile od chorych osób.
I coraz bardziej nie wiem co robić... Nie wiem czym sobie na to zasłużyłem... I czasami myślę sobie, że życie byłoby prostsze, gdybym tego bloga nie założył...Trochę mnie to chyba przerosło. Bo co ja mogę??
Ale cóż, stało się. Założyłem bloga i trzeba działać;))
Najpierw, przy okazji Bereniki postanowiłem, ze założę fundację. Wysłałem mamę żeby dowiedziała się jak to się robi. Mama przyszła totalnie sfrustrowana, bo - strasznie skomplikowane i w ogóle. Sama procedura założenia to minimum trzy miesiące.
Ale działamy;) Tylko to trochę potrwa.
Jednak już teraz, żeby nie zostawiać tych wszystkich maili bez odpowiedzi postanowiłem coś robić.
I... wymyśliłem, że co jakiś czas będę wrzucał tutaj różne fajne akcje, a Wy... możecie się włączyć lub nie. To od Was zależy.
Ale jeśli możemy komuś pomóc, to dlaczego nie? Co Wy na to??
Więc dziś pierwsza akcja. Przekonała mnie do niej Emi (czyli Emilia), z którą wymieniliśmy już kilka maili. Emi prowadzi bloga
http://www.dotyknadziei.blogspot.com/
i pomaga chorym dzieciom. Wczoraj na jej blogu poznałem "Żołnierzyka"

Emi napisała mi : " Do samego końca wierzyliśmy. Nawet wtedy, gdy Misio trafił już pod
opiekę hospicjum i otrzymywał duże dawki morfiny, bawił się jakby
nigdy nic... Lekarze nie mogli wyjść z podziwu- normalnie przy takich
dużych dawkach dzieci przez większość czasu śpią, a Misio walczył do
samego końca... Nasz mały Żołnierzyk... Michałek miał niesamowitą moc
przyciągania ludzi, całe tłumy mu kibicowały... Od jednego z
"blogowych" przyjaciół Misio otrzymał prawdziwy żołnierski mundur,
specjalnie uszyty na Jego miarę [...] Udało się spełnić
Jego marzenia, m.in. leciał samolotem, był w wesołym miasteczku,
dostał swojego chomiczka... Dziś wiem, że było warto... właśnie dla
Jego uśmiechu :)"

Nie chcę Was zanudzać, ale ja się wzruszyłem. To blog, na którym jest więcej o Michałku

http://michalekromaniuk.blogspot.com/p/ksiega-kondolencyjna.html

Dlatego postanowiłem nie czekać. Emi zbiera też znaczki pocztowe, które przekazuje potem rodzicom chorych dzieci, aby mogli oni wysyłać prośby do różnych instytucji o pomoc. Chodzi mniej więcej o to:

"Aby pozyskać środki na rehabilitację i leczenie, Rodzice chorych i niepełnosprawnych dzieci wysyłają apele z prośbą o wsparcie finansowe do wielu firm i urzędów. To nie jeden, dwa apele, ale często setki apeli miesięcznie! Na każdą kopertę trzeba nakleić znaczek... Aby wysłać 300 listów potrzeba około 500 zł miesięcznie... Koszty znaczków i kopert znacznie przekraczają możliwości finansowe Rodziców , dlatego zwracamy się do Was z prośbą o pomoc.

Dla Ciebie to tylko 1,55 zł... Dla dziecka to jeden wysłany apel więcej i szansa na dodatkową rehabilitację.

Tak niewiele potrzeba by wywołać uśmiech na twarzy."

Dlatego proponuję akcję: ZBIERAMY ZNACZKI

Wy zbieracie znaczki w swoich szkołach

a ja przyjeżdżam do szkoły, która zbierze najwięcej znaczków za 1,55

Ponieważ w niektorych szkołach są ferie - proponuję, żeby akcja potrwała do 10 MARCA.

Co wy na to? Git?

Damy coś od siebie dzieciom. Wy znaczki, ja spotkanko z Wami w szkole, która wygra!!

NO TO DO ZOBACZENIA ;))

Jutro wkleję plakat, który będziecie mogli wydrukować i powiesić w szkole:)

Wow, sam się boję....

idę pisać polemike z polskiego, żeby o tym nie myśleć;)))

NIC

2012-02-05T21:24:00.000+01:00

Trochę milczę, trochę myślę, trochę odpoczywam... Niedziela w końcu.

ODRODZENIE

2012-02-04T20:46:00.000+01:00

Długo w nocy nie spałem... Myślałem. Zastanawiałem się czy pisać dalej, czy może wszystko rzucić, zamknąć i mieć gdzieś. Zacząć wreszcie normalnie żyć.
Normalnie, to znaczy jak większośc z moich kumpli; kaptur na głowę, swoje sprawy, swoje życie, swój czas wolny i... zero obciachu, narażania się na komentarze ( ooo, czy jeszcze jest normalny, czy gwiazdor, czy zwyczajny , czy vip zasrany, odbiło mu, odbiło! )
Żadnej oceny. Luzik.
Życie aspołeczne, życie bezpieczne.
Cokolwiek bym nie napisał, zawsze będą mnie bardziej oceniać niż innych...
Jaki jest więc sens prowadzenia bloga? Jestem znany, więc na starcie mam przerąbane!

Noc dłużyła się jak lekcja chemii. Materia, ktorej nie pojmuję, pierwiastki, abstrakcyjne wzory. Ułożyć, poskładać w jakąś całość... I gówno wychodzi. Mimo mrozu, trochę sie spociłem. Jak po gripexie ( oznajmiam, że nie reklamuję, nie mam kontraktu i nie dostaję za to kasy) który wciska mi mama, kiedy wyglądam na chorego.
W hipnotycznym półśnie, jak Dżin z butelki wyłaaziła nade mnie dymna, czarna, lepka zjawa, śmiejąć się złowieszczo bezzębną gębą. Dla podejrzliwych, wyjaśniam, nie miałem w pokoju żadnej butelki, choć może powinienem.... Ponieważ to noc, a w nocy szybko sie zapomina, jak mały chłopiec, pytałem ją wciąż o to samo: kim jesteś, kim jesteś... A ona odpowiadała: jestem Ekspert, jestem Ekspert!!! Ekspert od życia. Od twojego życia!!
I śmiała się bezzębnymi ustami... Hahahahahahaha !!
Nie miałem mieczyka, ani szabelki, rodzice dawno mi je wyrzucili, uznając że jestem duży i sobie bez nich poradzę, więc nie mogłem walczyć. Schowałem się pod kołdrę i myślałem...

No i wymyśliłem... że mam to gdzieś.... Ale nie Was, którzy lubicie tu wpadać, tylko ludzi, którzy mogą o czymś decydować. I mam gdzieś takie konkursy. I nigdy więcej nie wystartuję w konkursach, w których z pierwszego miejca, jedna osoba może mnie kopnąć na ostatnie niezależnie od wszystkiego. Od ilości wejść, komentarzy, atmosfery na blogu, integracji z innymi blogerami i tego, czy moje wpisy są dla kogoś ważne i czy niosą jakieś wartości. A może nawet przesłanie (górnolotne i naiwne, ale tak myślę)
Wy też nie startujcie. Nie pozwólcie, by wasze życie zależalo od tego, czy spodobasz się jednej osobie. Jednej !!! Nie paru, nie kilku, które o tobie przynajmniej pogadają, ale jednej!! Ekspertowi;) Ekspertowi, który nie uwzględni czytelników, bo sam jest NAJWAŻNIEJSZYM i najmądrzejszym czytelnikiem.
Ech, być ekspertem w dziedzinie "ja i moje życie"... Niezła fucha... Mówię ekspert i myślę - co ja wiem o życiu mojego eksperta?? Nigdy o nim nie słyszałem.... Może jestem za młody? Pewnie tak, za młody na Playboya, bo tylko z tym mi się mój ekspert kojarzy. Może też jestem za mało pikantny, wyrazisty, albo dorosły. No tak, za mało dorosły. W mojej kategorii startowali tylko dorośli, więc pewnie im nie dorównałem ( cóż, jestem tylko szesnastolatkiem), a ekspert żoną Playboya, sorry, żoną naczelnego Playboya, eee, jeszcze raz sorry, żoną redaktora naczelnego Playboya. Więc to "świat dorosłych".

Nie myślcie sobie, ze liczyłem na pierwsze miejsce, w końcu mam szesnaście lat, język nie dorównujący sprawnością tym, którzy wysławiaja się już lat kilkadziesiąt, problemy raczej z zakrezu "naście" niż "dzieści", pewną naiwnosć, którą nawet sobie cenię, nie jestem chory, więc nie wzbudzam litości, i... coś jeszcze- najważniejsze w tym wszystkim: on nie może wygrać, bo jest znany! Są nierówne sznse! A ci, którzy go czytają lub słuchają, to tylko głupie fanki!
Tak, to już znam. I doświadczyłem (jakże często). Konkurs recytatorski gminny, Piaseczno. Panie zachwycone, och, ach. Ale, przecież on juz tyle osiągnął... Po co mu to??? Damy szansę dziewczynce... może jej się uda. Dalej przechodzi dziewczynka!! Nie mam nic przeciwko dziewczynce. Niech jej się uda. Ale dlaczego kosztem mnie...

Więc, teraz na poważnie, chciałem powiedzieć tylko tyle, że nie liczyłem na pierwsze miejsce, nawet na drugie lub trzecie, ale myślałem, że znajdę się wśród 30 ciekawych blogów, chociażby dlatego, że jako jedyny w konkursie piszę do młodzieży ( nie licząc kategorii teen, w której sie nie zmieściłem), i przez cztery miesiące działania bloga stworzyłem miejsce szczególne. Przychodzi tu bardzo dużo ludzi. Ja piszę swoje historie, czytelnicy swoje. To blog opowiadający ( w komentarzach pod niektórymi postami) historie bardzo wielu żyć. Czasem śmieszne, czasem bardzo wzruszające. Historie miłości, samotności, rozbitych rodzin, chorób, domów dziecka, i szczęscia, które można znaleźć wszędzie, jeśli się tylko chce.... Stworzyłem, z Waszą pomocą dwa blogi. Mój i Wasz. I stworzyłem miejsce, w którym można się spotkać zamiast stać pod blokiem paląc fajki.
Myślałem, że Wasze Sms-y i bycie dzięki nim na pierwszym miejscu, pomoże mi chociaż znaleźć się w pierwszej trzydziestce, którą ocenią inni jurorzy. Tak się nie stało.
Pani Ekspert was olała.
Dziękuję wszystkim, którzy na mnie głosowali. Dziękuję że dzięki Wam byłem na pierwszym miejscu spośród 7 tysięcy blogów. I przepraszam, że przeze mnie wydaliście kasę na sms-y. I NIE GŁOSUJCIE WIĘCEJ. Konkurs jakoś dziwnie, chyba jeszcze trwa, ale to nie ma sensu.

Do rzeczy.
Postanowiłem nie przejmować się "ekspertem", który stwierdził, że nie zasługuję na pierwszą trzydziestkę.
Mam w ciagu czterech miesięcy milion dwieście wejśc na bloga.
I nie zamierzam pisać pseudofilozoficznych rozważań w stylu " Czy Hitler był dobrym człowiekiem", tak jak bloger nominowany przez mojego eksperta (chociaż do blogera nic nie mam i pozdrawiam), bo uważam, że Hitler był złym czlowiekiem, więc po co tracić czas?
A czas, to moje życie. Wolę mówić o miłości, o marzeniach, i o tym, że każdy może cos zrobić ze swoim życiem. Każdemu może się udać. I wolę rozmawiać z ludźmi.

Dlatego... po tej porażce, postanowiłem... rozwinąć bloga;) Ulepszyć. Zaprosić jeszcze więcej ludzi;) Postanowiłem robić wywiady z fajnymi ludźmi, pokazywać Wam ciekawe miejsca i takie tam różne.
Na początek, wywiad z Ojcem Leonem, którego poznałem wirtualnie dzięki przygodzie z tym Konkursem. Ojciec Leon jeszcze o tym wywiadzie nie wie. Teraz sie dowiedział !
I nie ma wyboru, musi się zgodzić;))
Ojcze Leonie! Szesnasty luty - będziesz na Gali w Warszawie. Ja nie będę, ale spotkamy sie u mnie w domu;) Pachnąca herbatka owocowa, słodkie ciasto.... Zapraszam.

I pozdrawiam.
Dziś usłyszałem: "Zemsta uszczęśliwia cię na chwilę, a przebaczenie na całą wieczność"
Pax.

DROGA DO SZKOŁY

2012-02-02T17:49:00.000+01:00

6.40. Przystanek autobusowy. Ciemno.

Przestępując z nogi na nogę czekam na autobus. Jak zwykle nie mam odrobionej pracy domowej więc planuję w głowie co, od kogo i na której lekcji będę przepisywał.

Tu wypada podziękować mojej koleżance z klasy Justynie. Bez Ciebie dawno by mnie już z tej szkoły wywalili...

Nadjeżdża autobus. Wsiadam. Wszyscy niczym zombi śpią na stojąco, nie próbując nawet utrzymać równowagi bo jest taki ścisk, że nie trzeba. Słychać tylko stłumione, głuche dźwięki muzyki wydobywającej się ze słuchawek.

Od czasu do czasu można też usłyszeć jakąś rozmowę, najczęściej o tym jakie to były przypały na ostatnim melanżu. Więc jeżeli samemu nie ma się słuchawek trzeba słuchać cudownych historii, w których morał zawsze jest ten sam- napoje wyskokowe w nadmiernych ilościach powodują ich samoistny, niekontrolowany zwrot.

Zwykle wraz ze zbliżaniem się do ostatniego przystanka, którym jest metro, natężenie rozmów wzrasta. Aż w końcu o 7,30 kiedy wszyscy wysiadają jest już całkiem głośno a dziewczyny znów zaczynają być ładne.

Potem metro, do którego trzeba się wcisnąć. 10 minut i jestem na miejscu. Jeszcze 15 minut na piechotkę i przekręcam kluczyk w szkolnej szafce.

Tak właśnie wygląda moja codzienna podróż do szkoły. Lubię ją za to, że mogę spotkać wielu znajomych. Pogadać. Dowiedzieć się, że Karol chodzi z Nataszą, że Domin nie zdał z muzyki itd.

Wchodząc do ciasnego autobusu, chcąc nie chcąc zbliżamy się do siebie i nawiązujemy jakiś ,,żywy” kontakt. Bardzo to lubię. Lubię też obserwować obcych ludzi. Patrząc na nich staram się zgadywać jacy są, o czym myślą i co teraz czują. Gdy już sobie ich wymyślę, zdarza mi się do nich zagadać i zweryfikować moje domysły.

Na przykład ostatnio wracając za szkoły, usiadłem obok starszego pana w garniturku i z laseczką (do podpierania się), który pod nosem cały czas przeklinał. Stwierdziłem, że na pewno jest zrzędliwym nerwusem i klnie tak po prostu z przyzwyczajenia.

Gdy go ,,otworzyłem” okazało się, że to bardzo miły były śpiewak operowy, który jedzie na nagrania głosu i jest mega spóźniony. Wysiadaliśmy na tym samym przystanku. Żegnając się z nim znałem połowę historii jego życia. Natomiast on z mojej niewiele. Ludzie w rozmowach ze mną bardzo łatwo się otwierają, nie wiem dlaczego. Może po prostu dlatego, że jestem autentycznie mega ciekawy ich historii.

Komunikacja miejska i w ogóle podróże dają mnóstwo okazji do poznawania nowych ludzi, ich historii a przez to zdobywania doświadczenia. Ich doświadczenia...

Dziś na planie czytałem Edwarda Stachurę. On też uwielbiał podróżować i z każdej wyprawy wynosił coś nowego, fascynowal się drogą no i oczywiście spotykał fajne laski ;) Jego historia nie kończy się dobrze, bo kiedy pociąg ( jego ukochany środek transportu) urwał mu rękę, stracił sens życia i nie wtrzymał.. Ale jego poezja jest świetna.

Jakiś mądry koleś powiedział kiedyś, że podróże kształcą i chyba miał rację.

I nawet te codzienne do szkoły ;)

A TO FOTOSY Z SERIALU, KTÓRY WŁAŚNIE KOŃCZĘ KRĘCIĆ

" KREW Z KRWI" W REŻYSERII XAWEREGO ŻUŁAWSKIEGO

PRODUKCJA CANAL+

(serial kryminalny, więc się dzieje;)) ja jestem synem glównej bohaterki, którą gra Agata Kulesza)

i jeszcze mała mobilizacja SMS ik, kto nie wysłał (niedługo kończymy)

do jutra;))

MARZENIA

2012-01-31T20:29:00.002+01:00

Marzenia.

Po co są? Żeby je spełniać, czy żeby mieć do czego dążyć

Miałem wiele ,,marzeń”. Co tydzień inne. Jednego dnia chciałem śmigać na desce, a drugiego grać na gitarze.

Ale to nie były prawdziwe marzenia. Te prawdziwe nie mijają po tygodniu. Prawdziwe marzenia stają się motorem życia, wyznaczają cele.

Ja na przykład marzę o tym, żeby zostać dobrym aktorem. Żeby grać trudne role w fabułach, by stanąć kiedyś na deskach teatru...

I codziennie idąc na plan myślę, co zrobić, żeby być lepszym, autentycznym...

Ostatnio tata dał mi zbiór książek Stanisławskiego. To koleś, który wymyślił współczesną zasadę grania. Metoda. Czytam, poświęcam temu czas, robię ćwiczenia. Wszystko po to, żeby zrealizować swoje marzenia.

Ale w zasadzie osiągając cel robi się trochę smutno bo nie ma już na co czekać ani do czego dążyć.

Woody Allen, w swojej biografii, mówi, że zawsze marzył o tym żeby zdobyć Oscara. To było coś czego pragnął z całych sił. Jego cel. Aż w końcu, gdy w 1977 roku nakręcił genialny film Annie Hall, Akademia nagrodziła go, i to podwójnie. Za scenariusz i za reżyserię. Udało się! Spełniony w 100% i szczęśliwy koleś- można by powiedzieć.

A guzik prawda. Późnym wieczorem, po ceremonii, wrócił do mieszkania taksówką. Zmęczony wsunął kluczyk do zamka, jak co wieczór przekręcił go leniwym ruchem i wszedł do środka… Ciemno, cisza, spokój. Zdjął kurtkę, rzucił gdzieś w kąt nagrodę i jak co wieczór padł zmęczony na łóżko. Było mu smutno.

Osiągnął to co chciał, ale stracił cel. Więc może lepsze jest samo czekanie?

Marzenia wyznaczają cele. Ukierunkowują nasze życie. To od nich zależy kim będziemy w przyszłości i co będziemy robić.

Całe życie podświadomie dążymy do spełniania tych ,,prawdziwych” marzeń.

Dlatego warto je dobrze dobierać. I marzyć z głową.

Bo przecież nie można wiecznie marzyć o podrywaniu wszystkich lasek w okolicy.

To marzenie będzie trwało tak od 13 do 22 roku życia ( z tą górną granicą to strzelałem, nie wiem kiedy to minie :))

Po nim przyjdzie kolejne - związać się z jakąś kobietą na śmierć i życie, mieć piątkę cudownych bachorków i wypasiony dom, i tak dalej...

Oczywiście przez całe życie prawdziwemu facetowi towarzyszy też wizja: umrzeć bohaterską śmiercią - najlepiej widząc czerwony laser na czole pięknej dziewczyny skacząc i zasłaniając ją własnym ciałem, no a potem zejść z tego świata będąc w jej objęciach.... Ahhhh rozmarzyłem się :P

Oscar Woodiego był tylko zakończonym etapem, który otwierał nowy rozdział.

Tak więc życie jest taką drogą a marzenia przystankami, na których zatrzymujemy się, zaglądamy w mapę i zmieniamy trasę ( udała mi sie ta metafora;)

A więc marzymy, marzymy. I pracujemy codziennie na swoje marzenia.

Tylko jak pisałem wyżej-

- z głową xD.

Ale się dziś rozpisałem, dwa posty jednego dnia...

I z polskiego dostałem ostatnio piątkę, pierwszą w liceum ( jedno z marzeń spełnione;)

A Wy, jakie macie marzenia?? Te duże? I te mniejsze?

OJCIEC LEON

2012-01-31T18:06:00.000+01:00

Znacie mój rap dla Ojca Leona Knabita.
Jego blog jest w czołówce konkursu na Blog Roku. Idziemy "łeb w łeb"
Dziś Ojciec Leon odpowiedział nam na swoim blogu!!!! Szacun.
http://www.tyniec.benedyktyni.pl/ps-po/?p=9021
Co prawda, nie rapował, szkoda, bo liczyłem na to, ale napisał:
"Możliwe, że w najbliższym czasie zdecyduję się na przedstawienie pseudorapu, jaki ja też niekiedy prezentuję tu i ówdzie..."

     I filmik Ojca dla mnie i dla Was - różne mądre rzeczy i pozdrowienia:



Ojcze Leonie, dziękuję. Ja też wysłałem sms-a na blog Ojca. Co prawda, nie mam tego na filmiku, bo nie miałem dziś czasu nakręcić (od rana jestem na planie i kręcimy co innego), ale mam na komórce potwierdzenie, jakby ktoś nie wierzył;))

I wiecie co, bardzo mi się to podoba, bo z konkursu zrobiła się taka ekumeniczna wymiana myśli i pokoleń ( chociaż ojciec Leon wygląda na młodszego duchem od wielu z nas;)
Ktoś kiedyś powiedział : "Pan Bóg jest dowcipny każdy się przekona bo stworzył żyrafę i ojca Leona"
A ojciec Leon też jest dowcipny. Napisał wiele książek i udzielił dużo wywiadów. W jednym z nich mówi: " Za dobrym katolikiem nie byłem nigdy ale nigdy też nie miałem wątpliwości w wierze" Na pytanie : Czy nie korciło Ojca do dziewcząt? Przepraszam, może to zbyt śmiałe pytanie, ale jak Ojciec walczył z pokusami? Odpowiada:
" Korciło i korci, bo jak mi się wydaje jestem normalnym człowiekiem i wole to niż "korcenie" do chłopców. Sposobem walki z pokusami jest miłość do człowieka. A miłość chce dobra drugiego [...] A z resztą teraz z wiekiem to już przestaję być niebezpieczny choć zdaje sobie z tego sprawę, że diabeł nie śpi i pali nawet w starym piecu."
Na pytanie: jak Ojciec myśli, czy gdyby dziś przyszedł Pan Jezus na Ziemię, czy nauczałby przez internet?
ojciec Leon odpowiada: Nie mam upoważnienia do takich odpowiedzi.... ale jeśli papież już to czyni to dlaczego nie mógłby jego Szef.
O śmierci mówi: " Jest tak, jak napisał pewien dzieciak opisujący psa: „Pies z tyłu ma ogon. Ogon jest coraz cieńszy aż wreszcie ustaje” (śmiech). I my też jesteśmy coraz cieńsi, cieńsi, aż ustajemy. Chodzi o to, by mnich miał miękkie lądowanie. I jeśli Bóg pozwoli, bez przesiadki w czyśćcu…"
No, mówiłem Ojciec Leon jest dowcipny;) I dowiedziałem się tego dzięki temu konkursowi, bo wcześniej... chyba nawet nie wiedziałem kim jest i nie czytałem niczego co napisał... Bo kto by czytał książki mnicha... I to jeszcze w moim wieku...
Więc...
jeszcze raz zapraszam do mnie;)
Może zadamy jakieś niewygodne pytania na temat życia, wiary itd, a ojciec odpowie??

i czytajcie bloga: www.tyniec.benedyktyni.pl/ps-po/?cat=6

Do 7 lutego trwa głosowanie na Bloga Blogerów. A więc pełna mobilizacja . Razem z Ojcem Leonem idziemy „łeb w łeb”. Przypominamy o zasadach:
BLOG Ojca Leona: sms o treści B00088 na numer 7122 (1,23 zł)
Mój Blog sms o treści A00533 na numer 7122 (1,23 zł)
Razem z Ojcem Leonem trzymamy się razem…

PO FERIACH

2012-01-30T21:56:00.000+01:00

Szkoła.
Kto wymyślił szkołę od ósmej rano? Przecież nastolatek musi się wyspać!
A kto wymyślił szkołę od ósmej rano w dużych miastach gdzie są korki? Tego już nie rozumiem. To powinno być ustawowo zakazane.
Mieszkam na przedmieściach. Właściwie to pod Warszawą. Moi kumple z okolic nazywają to wiochą (choć to całkiem prestiżowa okolica), bo są tylko domy, zamknięte osiedla z płotami i bramami otwieranymi na pilota albo z ochroniarską budką ( żeby nikt nie mógł się włamać), parę małych sklepów i przystanki autobusowe, które dla nas młodych bez samochodów są ... jak drzwi do nieba czyli .... na Warszawkę.
Jak byłem mały, to parę razy zawisłem na okolicznych parkanach rozrywając nowe ubrania. Bo żeby odwiedzić kolegów, trzeba było znać kody do furtek albo ganiać dwa kilometry na około. Zamknięte osiedla... Wymysł czasów, żeby dać pracę agencjom ochrony, firmom budującym ogrodzenia itd. A tak naprawdę... chodzi o izolację. Żeby sie odizolować od innych i mieć święty spokój. Jak w więzieniu. Żeby nie patrzeć ludziom w oczy, żeby pod drzwi nie przychodzili bezdomni prosząc o parę groszy, żeby czasem ktoś czegoś ode mnie nie chciał, i nie przeszkadzał, kiedy jestem w moim zamkniętym na cztery spusty domu. Kiedy się wprowadzałem, przyszła pani z agencji ochrony proponując umowę. Dała czas do jutra. Ludzie byli niezdecydowani... Ochrona, po co, przecież jest brama, i w ogóle wiocha... A w nocy były cztery wałmania. cztery skradzione samochody, które dziwnym trafem znalazły się potem gdzieś niedaleko w rowach ( między innymi nasz). I ludzie podpisali umowę na ochronę...
W malym miasteczku u mojego dziadka, wszyscy się znają i uśmiechają do siebie... Ale to inna historia.
A, więc szkoła...
Zeby dojechać na czas do szkoły zatkaną trzypasmówką -muszę wstać o szóstej. O szóstej rano!! Ej, czy ktoś mnie słyszy?? Jak wyłączam ten kretyński budzik -jest zupełnie ciemno.
Jeśli zostanę politykiem ( ale raczej nie, bo to jeszcze gorsze niż bycie artystą), będę walczył o prawa nastolatków do snu. Tak, to bardzo ważne.
Więc dziś wstałem o szóstej... i dlatego, nie mam weny, nie jestem dowcipny i w ogóle...
W szkole całkiem fajnie. Zobaczyć kolegów po feriach bezcenne. Zobaczyć nauczycieli - ekstaza;)) Niestety nie mogłem delektować się szkolnym upojeniem, bo o 13 przyjechał po mnie samochód i znowu na plan.

Jest 21.00 piszę to i marzę. Odpocząć. Położyć się. Spać. Spać Spać. Mieć ferie, na których naprawdę odpocznę...
Kiedyś pisałem o emeryturze. To dobra opcja. Chociaż wystarczyłyby lekcje od 10 rano.
Bo nastolatek to ktoś bardzo wymagający, ale ...
niewiele potrzebujący do szczęścia;)))
21.50... zeszło mi trochę... jeszcze jakieś lekcje, tekst na jutro i spać.
A rano, szósta - pobudka.

Jutro wreszcie napiszę coś mądrego. Obiecuję:)

Dobranoc.

RAP - PRZESŁANIE

2012-01-29T20:41:00.001+01:00

Dziś nagrałem krotki fimik:)
Dla Was, i dla Ojca Leona, który w konkursie na Blog Roku jest przede mną- na pierwszym miejscu.
Muzykę, którą w filmiku uprawiam nazwałem "rapem" ale, w związku z dużym oburzeniem miłośników rapa - odwołuję!
Kochani raperzy, nie bójcie się. To nie był zamach na cudowną, wspaniała muzę, którą kochacie. I nie bójcie się też, że nagram płytę (no chyba, że Hemp Gru mi zaproponuje - im nigdy nie odmówię;)
To raczej taki śmieszny, śmiechowy, bicik który przyszedł mi do głowy, forma pojedynku, show które lubię, żart z samego siebie i powagi konkursu na Blog Roku, w której czasem się gubię... Joł

A teraz do rzeczy.
Ojcze Leonie, jeśli to przeczytasz, proszę o wyrozumiałość. Naprawdę życzę powodzenia i proponuję współpracę. Wielu z nas poszukuje czegoś w życiu... I często nie wiemy czego... Akceptacji, miłości, przyjaźni, sławy, drugiego człowieka... Dookoła tyle reklam, wzorców, wymagań. Mamy setki znajomych na facebooku a czujemy się samotni. Trochę tak, jak Charlie, bohater książki, którą niedawno przeczytałem.
Proponują nam produkt, karierę, dobrą pracę... a szczęście nie przychodzi. Zgubiło się? Straciło? A może szukamy nie tam, gdzie trzeba... I czy ktoś nas czasem nie oszukuje??
A może to dlatego, że ... czegoś w naszym życiu nie ma... ( próbuję pisać normalnie, ale ciągle mi sie rymuje)
Dlatego zapraszam Cię Ojcze Leonie do mnie. Napiszesz coś czasem dla nas?

Pozdrawiam
i przepraszam za "rap" ;))

i jeszcze raz, bo lubię....

A Wy kochani, proszę głosujcie na bloga, bo to już prawie meta.

LUZIK

2012-01-28T20:12:00.000+01:00

Dziś zrobie sobie wolne od pisania;)

Wolna sobota.... mmm... uwielbiam.... Dawno takiej nie miałem...

Więc może się nie obrazicie;))

Do jutra.

A jutro!!!

Specjalnie dla Was....

Nagrany przeze mnie hicior;)

joł

(sam się boję)

Szkoła

2012-01-27T21:07:00.000+01:00

Dziś pobudka 7 rano (dojazd do studia na Woronicza zajmuje mi w korkach koło godziny), "Pytanie na śniadanie", potem na drugi koniec miasta -sesja zdjęciowa do serialu "Krew z krwi" - tak do 13.30 i spowrotem do TVP na próbę Poziomu 2:0 na 14.00. Próba, próba, wejście na żywo 16.25.
Kończą się ferie. Cholera. Od poniedziałku znowu podobnie + szkoła.
Podziwiam moich nauczycieli, dyrektora, który się na to godzi i wszystkich którzy to cierpliwie znoszą. Moja wychowawczyni mówi:" to musi się skończyć, w liceum tak się nie da..." po czym zgadza się na kolejne nieobecności... W ogóle w mojej szkole najważniejszy jest uczeń. A to rzadkość podobno. Nie pobłażają mi oczywiście, czasem wymagają nawet więcej chcąc sprawdzić, czy nie wykorzystuję swojej pozycji. To znaczy, czy jeszcze jestem normalny, czy ich nie olewam, i takie tam... Ale ogólnie spoko.
Wielu ludzi narzeka na szkołę, nauczycieli. A nauczyciele nie znoszą uczniów... i kółko się zamyka. Bo to działa w dwie strony niestety... Więcej wyrozumiałości, życzliwości...
Myślę, ze gdyby wszystkie szkoły były takie jak moja, byłoby mniej wkurzonych nastolatków... (Chociaż przy tej burzy hormonów, to kto wie;)

Więcej dziś nie mam siły...
A u was w szkole jak to działa???
Co chcielibyście powiedzieć nauczycielom, gdybyście mogli? ( oczywiście nie zdradzę, haha;))

Róża

2012-01-26T21:42:00.004+01:00

Dwa dni temu byłem na premierze Róży Wojciecha Smarzowskiego.

Ogólnie śmieszna sprawa z tą premierą. Na początku nie miałem na nią zaproszenia, ale potem udało mi się je zdobyć, dzięki Nadii.

Spotkałem się z nią przed premierą bo prosiła mnie, żebym opowiedział jej co nieco o swoim liceum- właśnie wybiera.

Pijąc kawkę i zajadając hamburgery, obgadywałem swoich nauczycieli i wychwalałem szkołę. Zbliżała się 20. Godzina premiery, więc postanowiliśmy ruszyć w stronę kina. Teges śmeges pogaduszki, aż tu nagle przed nami pojawia się koleś z aparatem i zaczyna nam robić zdjęcia…

Nadia mówi, że nie chce zdjęć więc proszę ,żeby przestał a on nic, cyka dalej.

Nie wiedziałem co zrobić, pierwszy raz byłem w takiej sytuacji… Pochyliliśmy głowy i szybkim krokiem weszliśmy do kina.

Co za koleś! – myślę- mam nadzieję, że już po wszystkim. Moje przypuszczenia jak zwykle się nie sprawdziły. Wbijamy do środka a tam już nie jeden a 20 fotoreporterów.

Poddajemy się. Im bardziej będziemy chcieli uciec tym więcej będą cykać.

Spokojnie przeczekaliśmy to i weszliśmy na salę.

Wiedząc, że pewnie zamiast oglądać film będziemy... gadać usiedliśmy w ostatnim rzędzie. Zaczęło się. Wszyscy twórcy wyszli na scenę, brawa, kwiaty, tyruryru... FILM.

Tu chyba powinienem coś o nim napisać. Podobała mi się Róża, rola Agaty Kuleszy i Marcina Dorocińskiego, ale film... Oczywiście dobre kino, ale bardzo brutalne. Lubię mordobicia, ale moze nie byłem w nastroju ;)) No bo koło mnie dziewczyna, te sprawy...

Po filmie oczywiście znowu brawka, kwiatki, tyruryru i bankiecik. Szlajaliśmy się od kanapeczek do śledzików, i z powrotem.

Zbliżała się 23 więc postanowiliśmy spadać. Zgarnęliśmy jeszcze Izę Kunę i poszliśmy do metra.

W tym miejscu chciałbym pozdrowić pewnego księdza, który przy wyjściu z kina spojrzał na mnie i powiedział, że powinienem się wyspowiadać :))))

Ej! Czy ja wyglądam na grzesznika????

Koszmar.

2012-01-25T17:58:00.000+01:00

Wczoraj po dodaniu wpisu o ACTA.... zaczął mi dziwnie chodzić internet..
Fejsik, ok, niektóre komentarze wchodziły, inne nie, stronki otwierały się długo i namiętnie, zniknęło mi wejście na Bloga Roku, a jak już zdołałem tam wejść... zamiast zdjęcia i adresu mojego bloga, było przekreślone kółko.... zimne dreszcze przeszly mi po plecach... To koniec?? Koniec mojego internetu, koniec mnie??? Podpadłem im, namierzyli mnie, i wykluczyli... Chcą mi odebrać wszystko to, co dla mnie ważne!! Kara! Dziś brak neta, przyjaciół, jutro....
Nie spałem pół nocy. Najgorszy koszmar.
Przed planem włączyłem komputer, wszedłem na ulubione strony... działa. Poklikałem... działa... Cud, czy tylko wczorajsze problemy z łączem?? A moze ostrzeżenie.
Jak w Orwellowskim świecie... Wiecie co to? poczytajcie...
Na razie koszmar się skończył, ale myślę sobie, jakbyśmy żyli bez tego wszystkiego??
Komórka, sms, net, facebook... Moi rodzice w młodości dawali radę, ale my??
Papierowe listy, poczta, długie wieczory z książką. Coś w tym jest, ale tak na zawsze? Nie wyobrażam sobie. Masakra. Dzieci neta.
A jeśli każą nam wszczepić sobie czipy żeby mieć zasięg, wejście w facebooka itd? Czy będąc na głodzie zrobimy to??????
Brrr
lepiej nie myśleć

Ps. zbudowany waszymi komentarzami do postu o Berenice, postanowiłem się rozejrzeć... dowiadywalem się jak zakłada się fundację, trochę to skomplikowane, ale dam radę. Będziemy mogli coś działać razem, spotykać się, robić coś dobrego dla innych... Małe gesty, ale jak będzie nas dużo, to już coś...
I może wtedy choć na chwilę ruszymy nasze dupki ( ACTA nie blokuj !) sprzed komputerów;)))

no i kto nie zagłosował jeszcze na bloga??
przyznać się bo acta was wytropi (żartowałem)

Ja pierdziele - Acta.

2012-01-24T18:34:00.001+01:00

Dziś trochę nietypowo, ale temat ważny, więc żeby każdy wiedział....

"ACTA? Co to właściwie jest i dlaczego wszyscy o tym mówią? Dziś postanowiłem pogłębić swoją wiedzę w tym temacie i podzielić się nią z wami. A więc ACTA-Anti-Counterfeiting Trade Agrement czyli Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrabianymi. Taka międzynarodowa umowa, do której można przystąpić. Coś na zasadzie ONZ. W dużym skrócie umowa opisana jest jako ,,regulująca kwestie obrotu podrabianymi dobrami, zasady handlu lekami generycznymi oraz problem rozpowszechniania dzieł prawnie chronionych poprzez Internet”. W DUŻYM SKRÓCIE.

A w praktyce? Zgodnie z ACTA, mógłbym dostać grzywnę za użycie tego cytatu… Dokładnie. Cały szum, który jest wokół tej umowy dotyczy Internetu, wolności słowa i inwigilacji. Chodzi o to, że ta umowa daje możliwość totalnej kontroli nad tym co robimy w Internecie.

Przepisy są jasne, jeżeli jesteś podejrzany o rozpowszechnianie informacji objętych prawami autorskimi możesz dostać grzywnę albo trafić do więzienia. I dokładnie to samo dzieje się w Internecie. Ale jak oni to wszystko sprawdzają? Ano tak, że według ACTA twoi dostawcy Internetu będą zmuszeni sprawdzać zawartość każdego pakietu danych, który wysyłasz i który odbierasz w poszukiwaniu treści objętych prawem autorskim. To znaczy, że jeśli wyślesz przez komunikator swojemu koledze empetrójkę, wrzucisz do Internetu filmik z imprezy, na której w tle leci objęta prawem autorskim muzyka lub zacytujesz chronioną copyrightem gazetę możesz ponieść tego konsekwencję.

Od tej pory państwo ma możliwość usunięcia każdej twojej wypowiedzi lub filmiku bo tak naprawdę WSZYSTO będzie zawierało coś chronionego prawem autorskim np. ten post.

Ale ... najważniejszym celem jest możliwość kontroli WSZYSTKIEGO w Internecie. Zresztą to się dzieje już teraz, ale od momentu wejścia tej umowy w życie to będzie legalne. Państwa będą miały możliwość sprawdzania każdego twojego ruchu w Internecie. A co za tym idzie będą wiedzieli o nas wszystko. I moim zdaniem właśnie o to chodzi. Te wszystkie ,,leki generyczne” czy ,,kwestia obrotu podrabianymi dobrami” nikogo nie interesuje. Liczy się kontrola Internetu i nas.

Ale przecież tak nie można- zawołacie- to uderza w konstytucję! Ale konstytucja mówi też o ochronie dóbr, i pod to ładnie się twórcy ACTA podszyli. W imię nie ściągania empetrójek i ochrony twórców będą nas kontrolować. Dlatego nie dziwię się, że ludzie denerwują się, przeprowadzają ataki internetowe na strony rządowe. "

Bo jak to powiedział kiedyś jakiś mądry koleś- ,,Najgorsze więzienie to takie bez krat” Ups! Chyba właśnie kogoś zacytowałem i złamałem prawo… xD
A, i wszystko wziąłem w cudzysłów, bo wiele z tych rzeczy przeczytałem w necie, więc sam nie wiem, co mi się tylko utrwaliło, a może kogoś zacytowałem, albo przy mojej fotograficznej pamięci, napisałem czyjeś zdanie w całości, więc...
Chociaż nie wiem czy cudzysłów wystarczy, może trzeba opisać bibliografię. Spoko, mam nadzieję, że nie zamkną mi bloga;)

Startuję w konkursie na blog roku

więc jeśli uważacie, ze to o czym tu codziennie czytacie jest ważne, zagłosujcie prosze na mojego bloga

SMS na nr 7122

w treści A00533

koszt 1, 23 gr ( cały dochód idzie na dzieci niepełnosprawne)

Tyruryru.

2012-01-23T22:32:00.000+01:00

Dziś, 9.00, osiedlowy sklepik.

Wbijam do środka, rozglądam się szybko, jest kolejka. Spoglądam na zegarek.

Dobra, luzik jeszcze 10 minut do wyjazdu na plan. Na pewno zdążę. Przytupując nóżką, czekam grzecznie. Jedna osoba mniej. Druga. Została już tylko starsza pani.

Tyruryru podśpiewuję i modlę się w duchu żeby nie płaciła kartą. Grrr! Moje prośby nie zostają wysłuchane. Coraz bardziej się denerwuję. Kurde, zaraz się spóźnię – myślę. Nóżka mi chodzi,w głowie mnóstwo myśli, włącznie z tą, żeby szanowną panią zamordować…

Uff! Na reszcie skończyła! Wkurzony płacę za pączka i wychodzę. Pewnie już jestem spóźniony. Wyjmuję telefon a tam 9.04…. CO?! Jak to?!

To wszystko trwało 4 minuty?! A ja nie mogłem wytrzymać i już chciałem dusić biedną staruszkę?

Coś jest chyba nie halo Musiałku. Zamiast cieszyć się pięknym porankiem, spinam się i denerwuję. O co chodzi? O cierpliwość! Moim zdaniem najważniejsza z cech.

Bez niej nie potrafię zatrzymać się i cieszyć życiem. Bez cierpliwości nie da się być szczęśliwym bo do szczęścia potrzebny jest spokój, a spokój bierze się skąd? No właśnie.

I do takiego pseudofilozoficznego wniosku doszedłem dziś na planie, próbując być cierpliwym i skupionym cały dzień. Między scenami siedziałem na krzesełku i skupiałem się. Żadnego kręcenia śrubki w stole, dłubania w sznurówkach, w nosie, bezmyślnego żucia gumy i takich tam.... Było mega ciężko, ale pomogło! Naprawdę czułem się lepiej niż zazwyczaj. I... jestem z siebie dumny :DD

Dlatego od dziś trening! Silna wola i cierpliwość ....

Kiedyś może jeszcze dorzucę trening mózgu;)

Coraz szybciej.

2012-01-22T23:15:00.002+01:00

Kolejny dzień.
Kolejny dzień pracy. 11.05 transport na plan, 21.07 powrót do domu.
Ciemno. Rodziców jeszcze nie ma - też w pracy. Co jest do cholery... Niedziela, ferie...
Szybki fejsik, kilka pompek, ciężarki. Miałem pouczyć się słówek, coś poczytać. Padam. Dzwoni telefon. Sorry, nie chce mi się nawet odebrać.
Mam wrażenie, ze żyję coraz szybciej. Wiem, to dobrze, coś się dzieje. Propozycje, role... Co jest stary?
Może w przyszłym roku pojadę na narty. Może gdzieś na wakacje ( to akurat nie jest pewne, bo mam już plan zdjęć, na razie tydzień wolnego) Może kiedyś będę miał czas przeczytać zaległe książki, powłóczyć się z kumplami, spędzić cały dzień z jakaś dziewczyną...
Na pewno kiedyś będę miał czas... Trzeba wierzyć
Jutro transport 9.20
Idę spać. Dobranoc.

zagłosujcie
A00533
nr 7122
1, 23 gr
jak wygram... co tam, oleję wszystko i... zrobię sobie tydzień wolnego;)

Tacy sami.

2012-01-21T20:01:00.002+01:00

Pewnie znacie to uczucie, kiedy nie możecie zasnąć.

Próbujecie nie myśleć, wyłączyć się. Przekręcacie się z boku na bok. Robi się coraz później a wy dalej nie śpicie.

Milion myśli naraz przelatuje przez głowę… Miałem tak dziś w nocy. Czułem potrzebę pogadania z kimś i nie mogłem zasnąć. Więc wstałem odpaliłem laptopa i napisałem pościk na bloga. Pomogło. Po chwili już smacznie spałem.

Z waszych komentarzy wynika, że nie tylko ja mam takie problemy;) Czy to kwestia wieku?

Ostatnio zauważam, że kurcze chociaż sie różnimy, to... mamy cholernie podobnie...

Nawet w książce, którą ostatnio przeczytałem główny bohater Charlie, też często nie śpi, też ciągle czuje potrzebę gadania i zwierzania się. Więc pisze listy do wyimaginowanego przyjaciela. Taki trochę pamiętnik, trochę korespondencja. Swoją drogą bardzo fajny pomysł. Zwierzasz się komuś, ale bez konsekwencji bo pozostajesz anonimowy. O to też chodziło.

To trochę tak jak tutaj. Wszyscy się zwierzają ale pozostają anonimowi...

Autor w książce pozmieniał też wszystkie imiona żeby nikogo nie urazić.

A powodów do urażania jest dużo… Sporo imprez, narkotyków, związków i mocnych akcji. Ostry licealny rock and roll. Trochę tak jak u mnie ;)

A Charlie jest wrażliwy i niektórych rzeczy nie wytrzymuje.

My musimy wytrzymać...

<><>

The Smiths Asleep - to ulubiona piosenka Charliego .

http://www.youtube.com/watch?v=vy0NySCmuFU

Jeśli lubicie czytać ten blog proszę o głos:)

może uda się wygrać? konkurs na Blog Roku trwa

w treści A00533

na rumer 7122

cały koszt 1, 23gr ( na dzieci niepełnosprawne)

Noc

2012-01-21T02:19:00.000+01:00

Spać, spać, spać...
Dlaczego nie mogę spać? Necik, sms-y, gwiaździste niebo...
Ktoś coś pisze na facebooku... dobra odpiszę, poczytam książkę.... Michael (mój nativ) kazał mi się uczyć słówek z angielskiego... jedno słówko, drugie, trzecie...telefon... Stary, jest druga w nocy, o tej porze?? Ok, ok, dobra, też nie śpię...
Coraz jaśniej. Przez śnieg? Czy przez anomalie związane z końcem świata???
Co by było, gdyby rzeczywiście ten koniec świata przyszedł... W sumie ciekawie. Żyć w takich czasach... przeżyć coś, czego nikt nie przeżył...
Luzik stary. Jutro film, transport 9.05
Słuchawki.
nie ma mnie
dobranoc

Music is my drug.

2012-01-20T19:18:00.000+01:00

Music is my drug and Dj is my dealer

W związku z milionem pytań o to czego słucham, dziś pościk o muzyce.

Słuchawki na głowie mam bardzo często, chyba jak każdy. Zaraz po przebudzeniu, w drodze do szkoły, czasem na planie, czasem na lekcjach. Ostatnio na hiszpańskim seniorita zobaczyła, że spod włosów wystają mi białe kabelki i wyrzuciła mnie z sali…

Nie mam ulubionego gatunku. Lubię muzykę, która wzbudza we mnie jakieś emocje i chyba w każdym stylu odnajduję swoje piosenki. Na moim Ipodziku znajdziecie klasykę, hip hop, jazz, rock, electro czy dubstep. Zwykle zapalam się jakimś utworem, słucham go tysiąc razy pod rząd, po czym nudzi mi się i zapominam o nim.

Ostatnio stwierdziłem, że tak naprawdę słuchamy muzyki żeby dostarczała nam emocji, od których jesteśmy uzależnieni. Sprawdziłem to i rzeczywiście. Znacie to uczucie kiedy słuchacie ulubionego fragmentu utworu? Wydziela się wtedy dopamina, uwalniana także podczas zażywania narkotyków. Rock daje nam kopa a klasyka uspokaja. Potem rock już nie wystarcza i przerzucamy się na electro, które też przestaje działać i w ten sposób dochodzimy do dubstepu.

Można więc powiedzieć, że z muzyką jest jak z narkotykiem. Zaczyna się od słabych a dochodzi do ciężkich.

Spróbujcie przez cały dzień niczego nie słuchać. Wyłączyć radio, youtuba i mp3. Ostatnio spróbowałem… Myślałem, że oszaleję. Wieczorem nie wytrzymałem i założyłem słuchawki. To też niszczy moją zdolność skupiania się. Teraz nie potrafię się uczyć bez dodatkowych bodźców i muzyki.

Ciekawe czy są muzyczne terapie odwykowe… hmm..

A na koniec moi dilerzy którzy sprawili, że uzależniłem się od electro i house’a:

Crookers, Bloody Beetroots

I ich najlepszy towar.

-ACDC- Thunderstruck (Crookers Remix)

-Bloody Beetroots WARP

-Crookers- Knobbers

Mam też starą kolekcję winyli, na której jest klasyka polska i zagraniczna Dżem, Oddział Zamknięty, Edyta Geppert, Marek Grechuta, Jimmy Hendrix, Shaft, Mobb Deep i wiele innych… Takich rzeczy też czasem słucham.

A wy możecie żyć bez muzy?

Jeśli możecie, zagłosujcie na mój blog

w treści A00533

na nr 7122

1, 23 gr

Berenika.

2012-01-19T19:22:00.002+01:00

To dowód na to, że wasze komentarze, są czasem ważniejsze od moich wpisów. Jakieś dwa dni temu Berenika napisała:

"Jestem Berenika. Tzn, nie, nie jestem Berenika, ale tak się nazywam, bo to imię dosłownie znaczy 'przynosić zwycięstwo'. A ja bardzo chciałabym wygrać. Parę tygodni temu, dowiedziałam się, że mam raka. Moje życie zmieniło się o o 360 stopni, ale to nie ważne. Mniej więcej w tym samym czasie natrafiłam na Twojego bloga. Wiesz... on bardzo dużo mi pomógł! Czytam go i myślę sobie: gdzieś tam, trochę daleko, jest mój rówieśnik który żyje dobrze, ale co najważniejsze jest zadowolony ze swojego życia i docenia je. Uwielbiam czytać Twojego bloga. Czasem wyobrażam sobie, jakbym była na Twoim miejscu, taka szczęśliwa, a czasem wyobrażam sobie... może to śmieszne... ale wyobrażam sobie, że jestem Twoją przyjaciółką :) Taką wiesz, w realnym życiu. Ale tak chyba czuję się czytając Twojego bloga - w końcu zwierzasz się mi (dobrze, nie tylko mi;)) ze swojego życia! To takie przyjemne. To tak bardzo pomaga, kiedy leżysz w szpitalnym łóżku. Doprawdy, Maćku, nawet sobie nie wyobrażasz tego! I wiesz Maciek, ja tu jestem. Czytam Twojego bloga i wysyłam Ci resztkę moich pozytywnych myśli :) I myślę, że ze wszystkim będzie dobrze.
Chciałabym kiedyś, gdzieś tam może na końcu, na marginesie, zobaczyć swoje imię. Wiesz takie tam... "wszystko będzie dobrze, Bereniko" albo też "trzymaj się zdrowo, Bereniko!". Na pewno bym się uśmiechała. Moja lekarka czasem mówi, że uśmiech najbardziej pomaga i leczy. I wiesz... czasem mam wrażenie, że leczysz mnie swoim blogiem :)
Chciałabym Cię spotkać, ale to takie niemożliwe. Ale myślę sobie, że kiedy już będę aniołem, to na pewno Ciebie odwiedzę :)
Dużo miłości! Berenika"

Wszystko będzie dobrze Bereniko!
A to, dla Ciebie....

Tym razem w komentarzach piszcie coś do Bereniki, nie do mnie ;)

Rodzice i ... Fanpage;)

2012-01-18T17:00:00.001+01:00

Prawie dokładnie rok temu założyłem swojego Fanpage'a. No, może trochę mniej niż rok, w lutym 2011. I tak naprawdę, nie był to mój pomysł....
Pewnego dnia moja mama zobaczyła, że siedzę na facebooku i zaczęła pytać - co to takiego (nie wiedziała!!) Dwa dni później cała zachwycona miała już swoje konto, a po tygodniu pojawiła się w moim pokoju i oznajmiła: jutro założysz swoją oficjalną stronę!
Puknąłem sie w głowę. Po cholerę? I wypchnąłem ją z pokoju (chyba nawet dosłownie, ale cóż, takie prawo nastolatka). Pewnie wiecie o czym mówię, hormony, trzaskanie drzwiami, zmiany nastrojów od wielkiej miłości do nienawiści itd... Normalka. I nawet jak sobie postanowię, że od dziś będę dobrym synem, to za chwilę i tak słyszę swój głos drący się po domu.
Mama oczywiście jako osoba dorosła i znająca się na psychice nastolatków :D - obraziła się na mnie.
I chodziła tak, obrażona, aż w końcu po tygodniu nie wytrzymałem i powiedziałem - dobra zrobię ten głupi Fanpage, tylko po co? A ona: dla mnie, bo mnie kochasz. Jeeeezu. Czasem myślę sobie, kto jest mądrzejszy, my, czy nasi rodzice????
No i tak powstał Fanpage.
Kiedy go pierwszy raz wyświetliłem, pokazało się: Maciej Musiał, aktor/reżyser ( bo tylko taka była opcja), liczba osób którzy to lubią "0". No tak, zaraz zobaczą to moi znajomi ze szkoły, ale obciach...
Zadzwoniłem do pierwszego kumpla : Filip... e ... jest taka sprawa... mógłbyś kliknąć, że mnie lubisz... Cisza i śmiech, dobra stary, nie ma sprawy. Do drugiego: Paweł, zrobisz coś dla mnie? Potem Karol i chyba tyle... Więcej nie ryzykowałem. Dobrze, że były jeszcze kuzynki w Szwecji i Francji.
Kiedy już miałem 20 osób - byłem szczęśliwy. Ok, nie ma obciachu. Mam Fanpage'a, 20 osób mnie lubi, spoko.
A po tygodniu poszło... Zaczęli pisać do mnie ludzie i ...nawet mi się spodobało;)
Kiedy było już 60 osób, założyłem sobie specjalne GG i pisaliśmy, potem dziewczyny wymyśliły czat, wybrały moderatora i ...było śmiesznie. Inne dziewczyny zakładały różne blogi o mnie (pozdrawiam Anię i Joasię z ich pierwszym blogiem)
Na początku kwietnia osiągnęliśmy szokującą dla mnie sumę 1000 fanów!! I nagrałem filmik ;) Pewnie niektórzy pamiętają:

No więc poznaliście mnie lepiej dzięki mojej mamie;)
W ogóle temat rodziców to trudna sprawa... Czasem ich kochamy, czasem nienawidzimy... Na pewno rzadko są autorytetem.
Oczywiście marzymy o tym, żeby wyprowadzić się z domu!! Ale... jak wyjeżdżamy gdzieś na dłużej... tęsknimy ( przynajmniej ja tęsknię ). Udajemy, że są nam obojętni, ale jak zaczynaja się kłócić, to zrobilibyśmy wszystko, żeby przestali... żeby mieć fajną, kochającą się rodzinę...
Często robimy różne złe rzeczy, żeby zwrócili na nas uwagę...
Ale w sumie czasem mają rację. Tylko nie mamy odwagi, żeby im o tym powiedzieć...
No to może "dzień dobroci dla rodziców" ????
Spróbujmy.
Ostatnio przyniosłem mamie kwiatka i mimo, że nie cofnęła mi kary to zrobiło się miło.
Na tatę mam inny sposób. Znoszę rękawice bokserskie i proszę, żeby się ze mną ponawalał. Czasem da się skusić, wtedy jest tak, jak wtedy, gdy miałem dziesięć lat ;))

to siemka
i napiszcie jak jest u was, bo przecież każdy ma swoją historię...

dziś ostatni dzień głosowania, więc kliknijcie
SMS A00533
na 7122
1, 23 gr

Zdjęcia -sesja.

2012-01-17T20:36:00.001+01:00

W "Magazynie 13" ukazała się właśnie moja sesja zdjęciowa z Luizą ( dziewczyną, która wygrała konkurs który był ogłoszony przez Magazyn i na moim Fanpage-u)

A tu parę innych, śmieszniejszych zdjęć z sesji, które nie weszły do "Trzynastki" :)

Szedłem na sesję i myślałem - co z tego wyjdzie. Nie znałem dziewczyny... no wiecie.

Złapiemy luzik? Czy nie?

Na początku było drętwo, ale później nieźle się bawiliśmy.... Całkiem spoko.

Szkoda tylko, ze Luiza wstydziła się przy mnie przebierać :(

I wszystkie buty były dla niej za duże...

Może tu na blogu zrobimy kiedyś konkurs na jakąś sesję?

Co wy na to?

Na razie tyle, bo dopiero wróciłem z planu serialu i nie stać mnie dziś już na nic więcej...

Może wy napiszecie coś mądrego???

I dobijamy SMS-y! Ciekawe czy dotrzemy do tysiąca?? I czy nasz blog wygra?

A00533

na numer 7122

1 zł 23 gr

Komentarze.

2012-01-16T19:48:00.000+01:00

Jakieś 4 dni temu, po napisaniu posta o miłości, jak zwykle czytałem wasze komentarze i muszę przyznać, że byłem oszołomiony.

Po pierwsze dawką emocji, które biły z tych wpisów, a po drugie taką ilością różnych życiowych historii. Pięknych, smutnych, wesołych nostalgicznych.

Jeden post o zakochaniu, drugi o złamanym sercu, trzeci o braku miłości, czwarty o związku na odległość. A do tego mnóstwo własnych przemyśleń i polemiki z moimi tezami. Oczywiście nie zabrakło jak zwykle 50 komentarzy pt. ,,Maciek jesteś słodziakiem lofciam Cię”,

ale większość wpisów była ambitna i naprawdę arcyciekawa. Niektóre były bardzo wzruszające np. historia Pauli, która pisze: "I mówił, że bardzo mnie kocha, że to miłość już na zawsze, że tylko ja jestem dla niego ważna. Na początku chyba tak było, chociaż dopiero po rozstaniu dowiedziałam się o świństwach jakie robił za moimi plecami, ile razy mnie okłamał... i zdradził. A mimo to chciałam z nim być. Rozumiesz? Chciałam być z człowiekiem który mnie nie kocha, nie szanuje, okłamuje i zdradza. To jest chyba najgorsza strona miłości - miłość jednostronna i heroiczna" , albo M: " przez wakacje pojechałam do chłopaka 500 km, bo jemu się nie chciało, jak już miałam od niego wyjeżdżać powiedział ...niepotrzebnie się fatygowałaś, bo i tak już cię nie kocham..."

Pomyślałem sobie, że z waszych komentarzy też mogłaby powstać książka... Nie jakaś fantasy, ale książka o prawdziwym życiu. Takie najbardziej lubię. O prawdziwych problemach nastolatków. O uczuciach. O tym jak myślą dziewczyny a jak chłopcy. Może byśmy się bardziej rozumieli, może zaczęlibyśmy ze sobą gadać...

Mrs. Rock pisze: "Moim zdaniem miłość to coś więcej niż przysłowiowe motylki w brzuchu. To dziesiątki cichych dni, to tysiące kłótni, miliony wyrzeczeń, miliardy błędów które popełniamy. I gdy po tym wszystkim nadal kochamy tą drugą osobę, to właśnie jest miłość. " Bardzo mądre. I rzadko się o tym mówi. Reklamy promują egoizm: zrób coś dla siebie, jesteś tego warta!... partnerki możesz zmieniać, ale bank musisz mieć jeden!
Już dawno, czytając komentarze stwierdziłem, że tak naprawdę na tym blogu istnieje mnóstwo innych, mniejszych ,,bloczków”, które są tworzone przez was. Chciałem wam za to podziękować. Teraz kiedy mam kiepski humor oprócz grania na pianinie będę jeszcze czytał wasze wpisy i zatapiał się w naszym świecie, świecie emocji i wrażliwości i prawdziwych historii.

W komentarzach do notki o dzieciństwie Rozmarzona mówi o tym,że była adoptowana ( nawet dwa razy), miała dwie rodziny, i w każdej z nich umiała znaleźć szczęście.... Wow, to jest coś... A ja często jestem wkurzony bo mi sie nudzi, albo dlatego, że nie mogę wyjść na imprezę.

Dziękuję wam jeszcze raz i piszcie...

Myślę, że dzieje się tu coś niesamowitego ... Sam jestem zaskoczony...

ja będę pisał o sobie, wy piszcie o sobie... I podsuwajcie tematy, bo to też mnie inspiruje.

Niech to będzie nasze wspólne miejsce.

Właśnie dlatego też chciałbym, żeby mój blog wygrał. Nie ze względu na nagrodę, ale żeby ktoś zauważył nas nastolatków. I że nie jesteśmy źli. Że warto z nami rozmawiać i dostrzegać że chcemy dobrze, tylko czasem się nie udaje...

Ten blog nie jest już tylko mój, ale też wasz.

Głosujcie na nastolatków ;)

SMS A00533

na nr 7122

koszt 1.23 gr

trzymajcie się

acha, i prosicie żebym napisał/ o muzyce, nałogach, Żebym wstawiał jakieś filmiki, więcej zdjęć.... Pamiętam;))

Początki aktorstwa.

2012-01-15T20:49:00.000+01:00

No cóż, miałem coś opowiedzieć o początkach mojej "kariery" aktorskiej...
Zaczęło się całkiem banalnie. Tata często chodził na castingi i pewnego razu okazało się że potrzebny też jest mały chłopiec, więc zabrał mnie ze sobą. Nie wiedziałem co to znaczy casting i wcale się nie bałem. Bardzo lubiłem poznawać nowych ludzi, szczególnie dorosłych, wtrącać się do ich rozmów, popisywać się, itd... Więc na castingu zrobiłem to samo. Powygłupiałem się przed kamerą i wykonałem wszystkie zadania które mi dali. Pamiętam, że była to dla mnie świetna zabawa. Czy wtedy wygrałem, nie pamiętam...
Nie pamiętam też który z kolei casting wygrałem, drugi, trzeci czy czwarty...

Pamiętam po prostu, że pewnego dnia poszedłem na sesję zdjęciową do reklamy jakiegoś leku. Miałem zagrać chorego chłopca, który nagle, po przyjęciu lekarstwa, cudownie zdrowieje ;) To zdjęcia z tej sesji:

chory

cudownie ozdrowiony cudownym lekiem:)

Potem o ile pamiętam była reklama soków Cappi w której zagrałem z tatą.

Miałem wtedy jakieś pięć lat.

Pamiętam kręciliśmy ją od wczesnego ranka, do jakiejś pierwszej w nocy, w prywatnym, wynajętym domu. W kuchni był plan zdjęciowy, a w pokoju na górze komputer. Byłem zachwycony, bo podczas przerw, albo jak było ujęcie samych rodziców, leciałem do komputera na którym była włączona jakaś gra dla dorosłych i nikt mi nie zabraniał.

O północy wszyscy byli zmęczeni i wkurzeni, a ja dobrze się bawiłem. Precyzyjnie grałem swoje kolejne ujęcia, żeby nie powtarzać i szybciej pójść do komputera;)

Ostatnie ujęcie koło pierwszej w nocy, to było moje nalewanie soku. Wykonałem to jednorazowo, precyzyjnie, bez dubli. I było po zdjęciach:)

Reklama leciała bardzo długo w TV, ale niestety nie mam jej nagranej, więc nie mogę tu wam pokazać. szkoda, też bym sobie chętnie przypomniał.

Potem.... nie pamiętam... było jeszcze po drodze kilka reklam. Między innymi słynny "Vibovit"

i reklama Plusa, którą kręcilśmy nad morzem na wiosnę. Było cholernie zimno, cała ekipa chodziła w kurtkach puchowych a ja w kąpielówkach;) Najgorzej mieli statyści. Dziewczyny musiały leżeć na piasu w strojach kąpielowych i udawać że jest upał....

Zdjęcie z reklamy wisiało na bilbordach:

Było jeszcze dużo innych reklam, ale tak naprawdę ich nie pamiętam.

Wiem, że zawsze chodziłem na castingi, na których były długie kolejki i baaardzo dużo dzieciaków. Uwielbiałem to. Taka rywalizacja. Wygram, czy nie wygram. Pamiętam chodziłem wzdłuż kolejki, przyglądałem się innym dzieciakom i wypatrywałem najgroźniejszych rywali. Potem zagadywałem do nich i sprawdzałem jaki jest naprawdę, i czy mam z nim szansę;) To było jak zawody sportowe. I jednocześnie świetna zabawa.

Potem zacząlem wygrywać castingi do filmów : "Futro", "Hotel pod żyrafą i nosorożcem" i kolejne, które już znacie.

Może właśnie dlatego, że na planach filmowych byłem prawie od początku mojego życia - jest to dla mnie normalka, zwykła sprawa. Tam się wychowałem. Poznawałem reżyserów, znanych aktorów, zamiast do szkoły, chodziłem na plany filmowe. I niestety większość ferii i wakacji też tam spędziłem. Wiem że niektórzy zazdroszczą mi tego co robię, ale dla mnie to po prostu praca. Często ciężka praca. Pamiętam jak kręciliśmy " Hotel pod żyrafą". Przez całe wakacje, codziennie wstawałem o szóstej rano i jechałem na plan. Wracałem wieczorem. W połowie sierpnia ryczałem i prosiłem rodziców żeby mnie stamtąd wypisali, bo już nie chcę... Chciałem się wyspać i mieć normalne wakacje.

Ale zawsze, gdy przychodziły kolejne propozycje i rodzice pytali mnie : -chcesz zagrać w tym filmie, czy chcesz jechać na wakacje? odpowiadałem - chcę zagrać w filmie! To trochę jak narkotyk. Męczące, ale chyba nie umiem już bez tego żyć.

Wszyscy na plan, kamera start i.... i wiem, że żyję.

Jeśli ktoś uprawia jakiś sport, albo ma jakąś pasję, to pewnie wie o czym mówię.

Ale najlepsze są spotkania z ludźmi. Nie ważne czy to oświetleniowiec, czy sławny aktor. Uwielbiam w przerwach między ujęciami siadać i gadać z ludźmi. Na przykład na planie "Hotelu pod żyrafą" zaprzyjaźniłem się z Franciszkiem Pieczką. Słuchałem jego barwnych opowieści i traktowałem jak dziadka.Na pamiątkę dostałem taki wpis ( nie bardzo widać, więc napiszę):

" Będziesz na pewno, bo już zaczynasz nim być, rzetelnym aktorem. Dziękuję Ci mój kolego za miłą współpracę przy serialu "Hotel pod..."

Dziadek Alba alias Gustlik.

Byłeś najsympatyczniejszą osobą na planie filmu.

Franciszek Pieczka"

No, i dla takich wpisów i dla takich chwil lubię robić to, co robię...

pozdrawiam

i Wam też życzę dużo pasji ;)

jeśli możecie głosujcie

A00533

na numer 7122

koszt 1.23 zł

cały dochód z głosowania przeznaczony jest na dzieci niepełnosprawne;)

Wspomnienia z dzieciństwa.

2012-01-14T22:22:00.001+01:00

Dziś obiecane dzieciństwo.

No to może od początku. Urodziłem się w Warszawie na górnym Mokotowie. Mieszkałem w bloku, na jednym z typowych starych osiedli. Dużo z tamtego okresu nie pamiętam. Mam w głowie tylko pojedyncze scenki i skojarzenia.
Wydaje mi się, że pierwszym wspomnieniem jest letni poranek. Słonko wpada do pokoju. Jest ciepło. A ja siedzę, na kolanach mojej mamy. Do pokoju wchodzi tata i daje mamie butelkę z ciepłym mlekiem. To wszystko. A jednak jak o tym pomyślę to zawsze robi mi się ciepło i jak mały chłopczyk mam chęć przytulić się do rodziców…

Miałem swój mały pokoik, w którym stało biurko (pod nim chowałem nieprzyzwoite reklamy zza wycieraczek :), łóżko z kolorową kołdrą, którą się przykrywałem, gdy mama mówiła, że jak będę niegrzeczny to przyjdzie baba jaga i mnie zabierze, oraz szafę na ubrania, w której nie trzymałem ubrań tylko zabawki.
Życie towarzyskie na ulicy Wiśniowej właściwie nie istniało. No może poza jedną koleżanką, Weroniką, córką sąsiadów z dołu. Czasem schodziłem piętro niżej żeby się z nią pobawić. Oglądaliśmy razem Uliczkę Sezamkową.
Rodzice bali się wypuszczać mnie na podwórko, bo jak tu na Mokotowie wypuścić na dwór sześcioletnie dziecko? W sumie to się im nie dziwię.
Pewnego razu tata kupił sobie samochód. Ładny, czarny Opelek. Dumny postawił go pod oknem i poszedł spać :))) Nierozsądnie… Następnego dnia zaraz po przebudzeniu, tknięty dziwnym przeczuciem, ubrał kapcie i zbiegł na dół.
Samochód trochę się zmienił, można powiedzieć stał się oryginalny. W sumie w tamtych rejonach to wcale nie było oryginalne… No więc brakowało mu paru elementów, szyb w oknach i radia.
Innym razem dostałem cudny czterokołowy rowerek na urodziny! Bardzo się cieszyłem. Rodzice wstawili go do piwnicy, a parę dni później została po nim tylko zapinka.
Dzieciństwo kojarzy mi się również z długimi spacerami z moim tatą i z codziennym porannym oglądaniem Power Rangersów z mamą :)))) Spacery z tatą były właściwie bezstresowe, ale mama miała obsesję na punkcie psich kup. Kiedy tylko wchodziłem na trawę, krzyczała : „uważaj kupa!” i kazała mi oglądać buty i wycierać o krawężniki. Teraz ją rozumiem, bo Mokotów to psie zagłębie. A obsesja została mi do dziś i zawsze przeskakuję trawę.

A! No i oczywiście mój balkon, na którym siedziałem z mamą pijąc truskawkowe mleko w kartonikach. W mojej pamięci odcisnęło się też kilka pojedynczych wydarzeń, jak np. robienie szlaczków w zeszycie, nauka Aniele Boży, bezsilność gdy nie mogłem zapalić samemu światła w łazience bo nie dosięgałem do włącznika i kilka innych. Pamiętam moje pierwsze słowo po angielsku- ready - takie imię dałem jednej z moich zabawek.

A, i niesamowitą adrenalinę, kiedy z mamą przechodziłem swoją pierwszą grę na komputerze –Tarzana. Swietnie nam szło, a nasz Tarzanek rzadko kiedy tracił życie spadając w przepaść, do momentu gdy natrafiliśmy na stado słoni… Siedzieliśmy nad tym z mamą kilka dni i nic. I nagle przyszedł tata, który nigdy nie grał w gry komputerowe i szczerze mówiąc na kompie jest średni … Wcisnął klawisze, rozpędził się i biegnąc na łeb, na szyję…. Przeskoczył słonie!!! Byliśmy w szoku.

Każdy ma jakieś wspomnienia z dzieciństwa. Lepsze i gorsze. Ważne, żeby mieć do czego wracać w ciężkich chwilach;)

Miałem napisać o początkach mojego aktorstwa, ale o tym jutro, bo się rozpisałęm i pewnie i tak nie chce wam się tego czytać.

To jutro dalsza część i zdjęcia z pierwszych sesji zdjęciowych jak miałem kilka lat ;)

Jeśli lubicie mój blog – głosujcie na niego

SMS o trści A00533

na numer 7122

całkowity koszt to 1.23 zł

dzięki

cały dochód z głosowania przeznaczony jest na dzieci niepełnosprawne;)

Zdjęcia z dzieciństwa.

2012-01-13T21:25:00.001+01:00

Ponieważ nie mam dziś nastroju do pisania... to

kilka zdjęć z dzieciństwa...

tutaj mam tylko kilka dni i prawie mnie nie ma ;)

tu... chyba już coś kumam...

tu już na pewno kumam, ale właśnie zasnąlem w trakcie jedzenia chrupek...

groźni piraci, chyba trochę się ich bałem ;)

a tu, to co lubię do dziś;))

i.. zawsze lubiłem się przebierać i robić z siebie idiotę....

lubiłem też tańczyć z pięknymi kobietami ;)

i pozować do zdjęć :D

to tyle na dziś;)

wspominając dzieciństwo muszę przetrawić karę którą dostałem za spóźnienie i ...

na nowo polubić rodziców.

Jutro może napiszę coś więcej o mojej młodości i początkach "aktorstwa"

jeśli lubicie mój blog

wyślijcie SMS o trści A00533

na numer 7122

całkowity koszt to 1.23 zł

dzięki

( bo jak pewnie wiecie biorę udział w konkursie

Info o konkursie tu: http://www.blogroku.pl/ )

Miłość?

2012-01-12T18:16:00.001+01:00

Żeby nie było, że nie czytam waszych komentarzy, kolejny post z kategorii pseudofilozoficznych przemyśleń. Dziś zgodnie z prośbą miłość. Dlaczego to? Bo na dworze szaro, nostalgicznie, nie poszedłem do szkoły po nocy spędzonej na planie filmowym i z nudów, jak pewnie większość ludzi w moim wieku... miłość mam w głowie;)

Ciężki temat, ale spróbuję. Co sądzę o miłości… Hmm…hmm….hmm… Chyba nie jestem specjalistą, nałogowym podrywaczem, ani zakochiwaczem. I może jako człowiek, który ma 60tys koleżanek na facebooku niektórych zawiodę, ale ... prawdziwie zakochany byłem tylko raz.

Oczywiście było jeszcze kilka mniejszych zauroczeń, w jednym przedszkolu, drugim, nawet w żlobku była pewna dziewczyna... nazywała się Agatka - siedzieliśmy razem na nocnikach, a pani śpiewała nam piosenki.

Potem takie tam różne w szkole. Ale prawdziwie zakochany byłem raz. Raz i koniec (na razie;)

No to zrobiłem sensowny podział - miłość i zauroczenie. Jak to odróżnić?

Nie wiem jak to wygląda w przypadku dziewczyn, ale zakochanym facetom łagodnie mówiąc odwala. Oczywiście nie mogę wypowiadać się za wszystkich, ale ja na przykład potrafiłem cały dzień leżeć na podłodze i pustym wzrokiem gapić się w sufit. Bez jedzenia, picia.... Potrafiłem rysować, pisać i wszystko robić dla niej. No i mógłbym jeszcze więcej, na przykład stać całą noc w deszczu pod oknem i śpiewać. Albo lepiej tańczyć, bo ze śpiewaniem to niezbyt.
Myślę, że stan ducha zakochanego faceta dobrze opisuje piosenka When a man loves a woman.
Rozmarzyłem się... Ale taki stan mija. Oczywiście trzyma się długo, ale mija. Całe szczęście, bo patrząc z boku, to kompletny debilizm :) Mój kolega na przykład zjadł w podstawówce dżdżownicę dla jednej takiej.

A ja... ja nie mówiąc nic rodzicom, poleciałem specjalnie DO NIEJ do Londynu. Ech, miałem zachować to dla siebie, ale co tam... napiszę bo już mi przeszło- ONA nie przyszła na spotkanie. Nie przyszła, bo nie miała czasu!!!!!!!

I cały piękny Londyn nagle stał się najgorszym miastem na świecie.
Cóż, mogłem skoczyć z mostu, albo zrobić coś pożytecznego. I... poszedłem do Harrodsa;))

Bo miłość jest piękna ale bolesna...Fuck, ale jestem głupi. I banalny...

Platon twierdził, że przed narodzeniem dwoje ludzi zostaje złączonych ze sobą nierozerwalnym łańcuchem i wystarczy jedno spojrzenie źeby teges śmeges...

No i podobno te dwie osoby nie muszą nawet gadać bo rozumieją się bez słów.... Taaa fajnie brzmi... Ale gadać trzeba, bo jak się nie gada, to zaraz jakieś nieporozumienia, a ona pyta "dlaczego tak siedzisz, nic nie mówisz? nie kochasz mnie już???"

Cholernie ciężko znaleźć miłość, ale po co szukać, zazwyczaj przychodzi sama, kiedy wcale jej nie szukamy. Gdy się znajdzie, to uzależnia, odurza. Łaskocze w żołądku i mdli. Jak jakieś za słodkie ciastko. I nawet jak się zatrujemy takim ciastkiem, to i tak następnym razem łakomie połkniemy następne. Takie życie.

Więc życzę dużo ciastek i fruwających motyli.

I jeśli chcecie, zgłosujcie na mój blog;))
Będzie mi miło:
SMS o treści A00533
na numer 7122

(bo jak pewnie zauważyliście biorę udział w konkursie na Blog Roku)

Głosowanie w tym etapie Konkursu polega na wysłaniu SMS na numer 7122. W treści SMS konieczne jest podanie unikalnego numeru bloga, na który chcemy oddać swój głos. (Uwaga! W treści SMSa należy umieścić jedynie numer bloga, nie należy umieszczać w niej żadnych dodatkowych znaków ani spacji.)
Koszt SMSa to 1,23 zł brutto.

Info o konkursie tu: http://www.blogroku.pl/

Spotkanie na lodowisku -zdjęcia.

2012-01-10T20:10:00.001+01:00

To kilka zdjęć z opisywanego już spotkania na lodowisku;)

Dziewczyny wyczaiły gdzie i kiedy będę, przyniosły łyżwy, no i spotkaliśmy się...

Pojeździliśmy, powygłupialiśmy się, było super.

Okazało się też, że mają dla mnie prezent... Koszulka bardzo mi się podobała i udzieliłem w niej już paru wywiadów:)

Na koniec poszliśmy na pyszną kawę do Coffee heaven

i zniszczyliśmy baaardzo dużo słomek...

Lubię takie spotkania, zapraszam częściej;)

Pozdrowionka.

Orkiestra.

2012-01-09T18:42:00.001+01:00

6 rano.

Słońce jeszcze śpi. Wiatr uderza w okna. Lekko pada. A ja w samych gaciach biegam po pokoju i sprzątam. Poskładać materac, złożyć kołdrę, przestawić stolik, zgarnąć rzeczy z biurka pod kanapę, żeby szybko się ich pozbyć. W tym porannym amoku przez przypadek staję na małym samochodziku i wywalam się na podłogę. Maaaacieeeek!!! - chcemy spać! -krzyczą rodzice.

Ubranie, zęby, włosy, kanapka w rękę i... na Woronicza.

Tak wyglądał mój wczorajszy poranek. Wszystko trwało jakąś godzinę i nie wiem jakim cudem o 7 znalazłem się na miejscu. Punktualnie 9 rano rozpoczęliśmy pierwsze wejście na żywo ze studia numer 5.

Owsiak zaczynał w Zakopanem, więc byłem tylko ja i Agnieszka Szulim.

Niby wiele razy to robiłem, ale tego dnia bałem się, że kiepsko wypadnę, że nie dam rady, ogólnie stres mnie zżerał… Ale gdy tylko na scenie ustawionej w studiu zaczął grać pierwszy zespół a wszyscy dookoła krzyczeli i świetnie się bawili, wyluzowałem.

Miałem kilka wejść. Pokazywałem na yt, przysyłane przez ludzi filmiki, dotyczące WOŚP-u. Do 14 zrobiłem to 6 razy. I gdyby wszytko szło zgodnie z planem robiłbym to dalej. Ale o 14 w studiu pojawił się Owsiak. Człowiek z meeega charyzmą, który swoją obecnością podwoił ilość energii na planie.

Jurek jest spoko tylko jak zacznie mówić to już nie może przestać i przez to zawalaliśmy scenariusz i spadały moje wejścia. Ale wszystko to zrekompensował mi przejazd Vanem z Owsiakiem pod eskortą policji na sygnale przez całą Warszawę na ,,Światełko do nieba”.

To było jedno z najbardziej niesamowitych przeżyć w moim życiu!

80 na godzinę, bez przepisów, na czerwonych światłach. Przez 10 minut jazdy siedziałem z otwartą buzią. Mógłbym tak jeździć. Jako kierowca karetki, albo wozu strażackiego ( marzenia chłopców w przedszkolu:) Gdy przyjechaliśmy na miejsce koncert już trwał. Wbiliśmy się na scenę (stanąłem sobie z tyłu, żeby mnie nie było widać) i obserwowaliśmy koncert. Super uczucie widzieć ze sceny tak wielką masę podskakującą w rytm muzyki… Mistyka.

Potem było światełko. Fota z Jurkiem i z powrotem na Woronicza.

A tam ostatnie wejście i oczywiście atak dziewczyn.

O 23.30 wreszcie do domu.

Ciężki dzień. Ale warto było. Może dzięki tej Orkiestrze przeżyją jakieś dzieciaki...

http://www.tvp.pl/rozrywka/wydarzenia/wielka-orkiestra-swiatecznej-pomocy/final-2012/rodzinkapl-wspiera-wielka-orkiestre/6143617

O ankiecie i dziewczynach. Chude, grube, czy w sam raz?

2012-01-07T20:56:00.000+01:00

No tak... Dziewczyny jak zawsze...chcą się zakochać. To nic nowego. Ale jak spojrzymy w wyniki ankiety : "moje marzenie na ten rok" - u chłopaków też zwycięża odpowiedź "chcę się zakochać". Tego się nie spodziewałem. Myślałem, ze może nowy laptop, albo fajne wakacje.... To jakaś ściema, czy co? Panowie? A może jednak, też jesteśmy wrażliwi. I marzymy o miłości ;) Wielkiej, szalonej miłości. Z dużymi... niebieskimi oczami. A może mówimy miłość a myślimy sex? Nieładnie... ; )
Na drugim miejscu u dziewczyn "schudnąć", u chłopaków 'wypracować klatę". Czyli, co to znaczy? Zrobić coś, co prowadzi do pierwszego celu " zakochać się i być pokochanym" A może po prostu podobać się. No bo dziewczyny myślą, że jak będą chude, najlepiej 40 kilo, to już w ogóle super, genialnie. Ja tam wolę normalne, to znaczy takie w sam raz, żeby wszystko było na swoim miejscu, mięciutko itd ;) No ale, przecież moje zdanie się nie liczy...
Faceci chcą wypracować klatę. Też ostatnio ześwirowałem na tym punkcie ( to już wiecie). No bo spójrzmy na aktorów amerykańskich. Dopracowani w każdym szczególe. Laski też. Co tam aktorzy, wszystkie zdjęcia w gazetach, magazynach, dopracowane, wygładzone. Kult piękna. Podobno nawet modelkom odchudzają uda w photoshopie, podnoszą kości policzkowe, rozjaśniają skórę...
Nie dajmy się. Luzik. Podwójna kanapka z szynką, serem, musztardą, dżemem i żyjemy.
Wszyscy jesteśmy piękni ;)) I każdy znajdzie miłość - w tym, albo w innym roku (jeśli w grudniu nie będzie końca świata, ale mój kalendarz w telefonie jest do 2030 więc to całe zamieszanie to chyba ściema)

Pocałunki na planie i smutek życia...

2012-01-06T14:04:00.004+01:00

Wczoraj byłem na planie serialu w którym teraz gram. Nadali mu ostatnio nowy tytuł :"Krew z krwi". Trochę dziwna ta nazwa, ale przynajmniej wiadomo, że będzie się działo...

Kręciliśmy sceny w skateparku, warszawiacy pewnie wiedzą w którym, bo w stolicy mamy tylko jedno takie porządne miejsce. Chyba trochę za mało jak na 2 milionowe miasto. Tego dnia skatepark był zamknięty. Mieliśmy go tylko dla siebie. Oprócz ekipy i aktorów byli jeszcze prawdziwi skejci, którzy statystowali (robili tło). Byli kolorowo ubrani i gibiali się do muzyczek z telefonów. Czekając na swoją scenę, podszedłem do nich i przywitałem się. Byli mili i chwilę pogadaliśmy. Wydawało mi się, że są bardzo szczęśliwi. Słuchając ich, pomyślałem sobie, że żałuję, że nie jestem jednym z nich. Myślę, że uświadomiłem sobie brak przynależności do jakiejś grupy.

Przemyślenia przerwał mi kierownik planu, który zawołał –Maciek na plan!. Nie chciałem go denerwować bo tego dnia był baaaardzo zły i od razu poszedłem.

Kierownik nie mógł sobie poradzić z naszymi skejcikami, których po prostu było za dużo. Wydzierał się na nich, żeby nie jeździli między ujęciami, krzyczał, groził policją, ale nic nie pomagało.

Z pomocą przyszedł mu drugi reżyser, równy gość, chyba też kiedyś jeździł na desce, i zamiast wrzeszczeć przez megafon podszedł do chłopaków i pogadał z nimi. Miło i spokojnie. Zadziałało.

Czasami ilość wkładanej przez nas energii nie równa się efektom. Szczególnie jeśli chodzi o sprawy międzyludzkie. Jak ktoś widzi, że nie masz do niego szacunku to za chiny cię nie posłucha.

Gdy w skateparku było już spokojnie zaczęliśmy grać. To był ciężki dzień, bo i sceny były nietypowe- całuśne :)))

Takie sceny, wbrew powszechnej opinii, nie sa wcale takie fajne, i strasznie trudno się je gra.

Trzeba wtedy złapać chemię, ale nie zawsze to wychodzi. Dla mnie mistrzem w tym fachu jest Karolak, który między scenami zawsze lekko podrywa i rozśmiesza aktorki, z którymi gra.

Ja jeszcze tego nie umiem, ale szybko się uczę;)

Akurat w tym serialu większość moich scen kończy się na
pocałunkach... tak było też wczoraj.

Gramy gramy gramy, jest pocałunek i STOP. Przestajemy. Co jest? A już było tak dobrze... To jest najgłupszy moment, kiedy nie wiadomo co zrobić, bo weszliśmy w sferę 'głębokiej prywatności' i jest STOP. Powstaje takie lekkie napięcie, i powinienem to wtedy jakoś rozładować, zażartować, zmienić temat… Fuck! skomplikowane to. I uwaga, od nowa! Gotowi! Kamera start! I drugi raz, trzeci, piąty... Za piątym razem zaczynam się męczyć, a przecież widz nie może zobaczyć męki, tylko... Cholera. A miało być tak pięknie. Poległ na planie w scenie pocałunku! Może trzeba poćwiczyć więcej w realu... Ok. Od jutra zaczynam trening:) Muszę powiedzieć rodzicom...
Za całuśne sceny powinni nam płacić podwójnie ; p
W końcu wszystko się udaje (chyba). i jest po zdjęciach.

Ale nie pojechałem od razu do domu bo czekałem na Domogarova (taki niezły rosyjski aktor). Postanowiłem zrobić z nim fotę. Domogarov przyjechał i wszedł do charakteryzatorni a ja, pamiętając o doświadczeniu ze Szczęsnym zagadałem o zdjęcie ( wrzucę w poniedziałek, bo zostało na telefonie Agaty Kuleszy)

Potem wróciłem do domu. Ale było mi jakoś tak dziwnie. Czasami łapią mnie takie dziwne stany smutku. Nie wiem dlaczego ani z jakiego powodu. Nie mam się czym przejmować, ale mi smutno. Wiem, że to po chwili mija i chyba nawet to lubię. Nie zakładam wtedy słuchawek bo muzyka może łatwo wyprowadzić z takiego nastroju. O właśnie! To jest raczej nastrój a nie uczucie. Taki nostalgiczny nastrój. Jeśli nikogo nie ma w domu, to siadam do pianina i gram. Zastanawiam się wtedy czy na świecie jest wiele osób, które w tym momencie czują się dokładnie tak samo.

I ta świadomośc, że pewnie tak, że tysiące ludzi na świecie może czuć podobnie, jest super.

Kończę, bo mam sporo rzeczy do zrobienia.

I poczytam super ksiązkę. Jeszcze nie ma jej w księgarniach, ale dostałem próbny egzemplarz. O chłopaku, jego problemach, i życiu podobnym do naszego... Jak przeczytam, opowiem więcej. Na razie mnie mocno wciągnęło...

Łapcie na koniec fajną nutkę.

http://www.youtube.com/watch?v=7ppmdvXsMBE

Tosty, gofry, naleśniki...

2012-01-03T22:20:00.001+01:00

Przeczytałem komentarze do poprzedniego postu i dzięki za pomysły. Są super.
Zgadzam się. W knajpce powinny się znaleźć gofry. Polewane do wyboru: bitą śmietaną, polewa truskawkową, czekoladową, pudrem, albo z owocami.
Oczywiście naleśniki. Na słodko i na słono ( wszelkie dodatki można będzie dobrać samemu), lody i ciastka z wróżbą.
No i na półkach powinno się znaleźć też trochę fajnych książek... Fajna muza i...
Coś jeszcze? Czekam na inspiracje.

(dziś krótko, bo czeka mnie noc z historią... upojny romans ;)

Knajpka.

2012-01-02T20:31:00.000+01:00

Dziś wpadł mi do głowy jeszcze jeden pomysł noworoczny...
Gdybym miał małą knajpkę, klimatyczną kawiarnię, w której byłaby kawa w różnych smakach, tosty, i takie tam różne.... to nie musiałbym zapraszać dziewczyn na kawę, tylko one przychodziłyby do mnie!!! Może nawet urządzałbym imprezki urodzinowe i grał jako didżej.... Git pomysł... Muszę nad nim popracować. Wpadniecie????

Nowy Rok.

2012-01-01T21:52:00.000+01:00

2012!

Rok, w którym ma nastąpić koniec świata. Taa jasne… Jak mój kalendarz w telefonie jest do 2030, więc sorencjusz.

Więc mamy nowy rok. Coś się skończyło, coś się zaczyna i zgodnie z tradycją czas na podsumowania i postanowienia.

A więc 2011… ważny rok w moim życiu. Wydarzyło się wiele bardzo fajnych rzeczy. Założyłem funpaga, bloga, poznałem mnóstwo nowych osób. Zagrałem w kilku filmach. Byłem na miss polski nastolatek! Nabrałem pewności siebie prowadząc Poziom 2.0.

Poszedłem do liceum. Poznałem świetnych ludzi a przy okazji nie straciłem kontaktu ze znajomymi z gimnazjum. Dorastając i dojrzewając intelektualnie (???) zmieniłem też trochę swoje plany dotyczące przyszłości...

Zgubiłem 2 telefony i zepsułem 4 pary słuchawek. Za karę dostałem od rodziców starą Nokię i słuchawki od walkmana mojego taty sprzed 20 lat. Joł. Hipsterskie.

Po raz 10 obejrzałem Kevina. Przekonałem się, że śpiewanie nie jest moją mocną stronę, i że podczas wywiadów nie powinienem żuć gumy, kręcić się na stołeczkach ani wydłubywać śrubki ze stołu.

Jeżeli chodzi o kobiety to... na pewno przekonałem się, że... Angielki mogą być bardzo ładne, ale nie można im ufać, a Londyn od pewnego czasu źle mi się kojarzy.

No to czas na postanowienia! Czytać. Uczyć się. Sprzątać pokój. Rzeźbić kaloryfer.

A co do Sylwka to było bardzo MIło! Na wejściu stało 2 koksików (koleszcy z klubu hokejowego koleszki co robił Sylwka) sprawdzali listę, żeby nie wszedł nikt obcy ( i tak weszli)

Przetańczyliśmy pół nocy, wypiliśmy 20 butelek piccolo, o 12 odpaliliśmy race sygnalizacyjne i złożyliśmy sobie życzenia.

Ja też wam składam życzenia noworoczne- dużo zdrówka i przede wszystkim szczęścia! Bo ci na Titanicu mieli zdrowie a szczęścia nie mieli.

Aaa! Gołoś! Dzięki, że jednak nie ogoliłeś głowy Harremu ( to, do kolegi z imprezy;)

Trzymajcie się w NOWYM ROKU.

Zielony horror.

2011-12-31T17:02:00.000+01:00

Idę sobie ulicą...

a tu nagle zaatakował mnie glucik- katar!

Okropny, lepki, zielony. Zaraz się uduszę – myślę! ,,Zginął uduszony glutkiem”- trochę głupio… Chce się wysmarkać, ale nie mam chusteczek. No to biegnę do najbliższego kiosku. Zamknięty… Do następnego zamknięty… Aaaaa!!! Zaraz padnę!

Zrozpaczony wbiegam na stację metra i podbijam do młodej, wyglądającej na posiadaczkę chusteczek dziewczyny.

- Sory masz może chusteczkę bo mnie złapał glucik... –Jasne masz- odpowiada wyciągając paczkę i częstując mnie… Ale ja zamiast wziąć jedną wyrywam jej całą pakę i zaczynam uciekać! Co ja robię?! Czyżby glucik zaczynał przejmować nade mną kontrolę?

Biegnę w stronę schodów, wymijając ludzi. Czuję się coraz gorzej. Oglądam się za siebie, a dziewczyna biegnie za mną.

–Oddawaj to glucie- krzyczy! Ja glut?! Czy ja zaczynam zmieniać się w ludka glutka?!

Szanse, żeby mnie dogonić kobitka ma marne- 7 sekund na 60m. rekord szkoły. Speeduje i wybiegam na ulicę gdzie zastanawiam się co robić. Nagle glutek atakuje mnie z podwójną siłą blokując mi 2 dziurki na raz!!! Zmęczony, po biegu, z zapchanymi nosorurkami nie mogę złapać oddechu. Upadam na ziemię. Zaczynam się dusić. –Kurdę- myślę- zaraz zejdę…

Resztką sił wyciągam chusteczkę, przystawiam ją do nosa… ostatnim tchem dmucham w NIĄ i…budzę się w łóżku smarkając w poduszkę. Taaa. Dobrze, że chciało mi się smarkać a nie co innego...

Morał z tego, krótki i wszystkim dobrze znany

Nie biegaj po dworze gdy zimno, rozchełstany;))

Sorry za drastyczne sceny.

A... i trzeźwego Sylwestra

lecę na imprezkę. Pa

Przypadkowe spotkanie;)

2011-12-30T19:02:00.003+01:00

Ha! Co za spotkanie!

No, ale od początku… Wczoraj po południu wybrałem się na łyżwy. Wcześniej napisałem w jednym z komentarzy na fb gdzie będę. Szczęśliwy, ze słuchawkami na głowie, ruszyłem do centrum. Miałem nadzieję, że na lodzie spotkam kogoś ze znajomych. Nie myliłem się, było kilku moich kolegów, którzy tak jak ja uwielbiają łyżwy i codziennie tam przychodzą.

Ale ...był ktoś jeszcze…

No więc ubieram te łyżwy, wchodzę na lód a tam... Alexi, i dwie Kasie!!! ( dziewczyny z mojego fanpaga) Jak to?! –Hej, co wy tu robicie?- krzyknąłem mile zaskoczony. Byłyśmy akurat w Warszawie, jak napisałeś, że tu będziesz.

Hahaaha! Fajnie. Pośmigaliśmy trochę, przekazałem tajemną umiejętność jazdy tyłem( Alexi nawet załapała). Na końcu stwierdziłem, że skoro już się spotkaliśmy, to trzeba to jakoś rozegrać z klasą, więc zaproponowałem kawę. Poszliśmy do Coffeheaven, gdzie racząc się pyszną kawką rozmawialiśmy. Nagle Kasia zerwała się od stolika i przyniosła mnóstwo słomek. Myślałem, że chciała wziąć na zapas. Otworzyła jedną, zwinęła końcówki i dała mi do potrzymania... yyy ok? Po czym pstryknęła w nią, tak sprawnie, że słomka wybuchła a wszyscy ludzie zebrani w Coffe, spojrzeli się na nas z minami ,,Co za glupie dzieci". Zabawa tak się nam spodobała, że gdy wychodziliśmy na stoliku leżała wielka góra słomek. I tak minęło popołudnie ;))) Niesamowite było to, że widzieliśmy się pierwszy raz (oprócz szybkich autografów w Empiku) a dzięki wpisom na fanpage tyle o sobie wiedzieliśmy.

Tu mialo być parę zdjęć zrobionych aparatem dziewczyn, ale nie zdążyły przysłać ;)

Może jutro.

Pozdrowienia dla dwóch Kasiek i Alexii. I fajnie że przyszłyście.

Z dziadkiem w Rodzince.

2011-12-28T18:16:00.000+01:00

Wczoraj pokazalem dziadkowi miejsca, w których kręcimy Rodzinkę ;)

Stanęliśmy na schodach prowadzących donikąd...

Pobawiłem się trochę zabawkami z pokoju moich 'braci'...

Pokazałem w jakie książki wkładamy ściągi ze scenariuszem, kiedy zapomnimy nauczyć się tekstu....

Postraszyłem zatopionymi w plastik robalami...

wszedłem do łazienki ...

Zaprosiłem do mojej ulubionej lodówki...

I wypiliśmy za kolejne odcinki, które mam nadzieję powstaną...

jeszcze odpoczynek w sypialni na lóżku moich "rodziców"...

pjona z powodu fajnego wnuka...

i zdjęcie przed domem (czyli przed fototapetą ze zdjęciem domu;)

Dziadek byl zadowolony.

A ja miałem poczucie dobrze spełnionego obowiązku ;)))

Pierwsza miłość;)

2011-12-27T17:39:00.001+01:00

Dziś byłem na spotkaniu w sprawie WOŚP.

Może będę prowadził część youtubowo, skajpową w trakcie finałów : ) Po spotkaniu pojechałem z mamą i z dziadkiem na zakupy.

Dziadek koniecznie chciał mi coś kupić, więc wybrałem sobie kolekcję filmów Luca Bessona. Uwielbiam go!

Leon Zawodowiec <- mój ulubiony film. Oglądając go, pierwszy raz w życiu się zakochałem. Miałem z 7 lat kiedy leciał w telewizji. Gdy zobaczyłem na ekranie Natalie Portman, oszalałem… Nie mogłem spać, jeść, ani chodzić, nie myśląc o niej. Była taka dziecinna, a jednocześnie kobieca... I potrafiła strzelić do człowieka!

Od tamtej pory starałem się pić tylko mleko, bo przecież Leon pił i tak imponował Natalie. Tak było do momentu kiedy, któregoś razu włączyłem telewizor i leciały akurat gwiezdne wojny.

Była tam też księżniczka Padme, wyglądała znajomo, ale trochę staro... ZA staro.

Gdy tata powiedział, że to Natalie, myślałem, że zejdę… JAK TO!? To ona jest taka stara?! Nie zostanie moją żoną? Nie będzie się ze mną bawiła w piaskownicy?!!?!

Minęło trochę czasu ale Natalie dalej uwielbiam. Podobno jej mąż jest dla niej niedobry więc nie wszystko stracone :)))))

Sesja

2011-12-26T20:27:00.000+01:00

Sesja, sesja, jak tam sesja, napisz coś o sesji!

No dobra, dobra. A więc… Sesja do pewnego młodzieżowego magazynu (Joł).

To było jakiś miesiąc temu. Ogłosili konkurs na zdjęcia dziewczyny... Potem wybrali pięć, a ja spośród tych 5 dziewczyn wybrałem Luizę, bo jako jedyna uśmiechała się ...

Jakiś tydzień później spotkaliśmy się na sesji na ulicy Foksal. Mała uliczka odchodząca od Nowego Światu. Studio było na 2 piętrze nad restauracją. Małe, ale przyjemne. Można powiedzieć, że domowe. Tylko 2 lampy, płachty na ścianie, komputer, z którego leciała rozluźniająca muzyka i lustro w kącie.

Zaraz po wejściu przywitałem się, byłem trochę spóźniony, więc wszyscy już byli. Przedstawiając się, szedłem od fotografa do stylistki, od stylistki do charakteryzatorki i wreszcie do Luizy. Siedziała sobie w kącie na krzesełku, a pani ją malowała.

Była troszkę speszona, ale starała się tego nie pokazywać. Zanim wszedłem do studia, dowiedziałem się przez moją koleżankę (pozdrawiam Agatkę ;) kilku rzeczy o Luizie, żeby potem móc z nią o tym pogadać. Więc nie było słynnej ciszy. Porozmawialiśmy trochę, a potem zaczęliśmy mierzyć rzeczy do sesji. Oczywiście każdy w innym pomieszczeniu. Nie ma to tamto.

No i zaczęła się sesja. Na początku było trochę drętwo. Obejmowanie się i przytulanie po 10 minutach znajomości nie idzie jeszcze tak dobrze. Ale po kilku minutach nam przeszło i zaczęliśmy się dobrze bawić. Jak dobrze? Zobaczycie w lutowym numerze...

Pozdrawiam Luizę.

Rozmyślania o rzeczach ważnych...

2011-12-25T20:06:00.000+01:00

Dziś (żeby nie było, że nie czytam waszych komentarzy):

na życzenie Mrs.Rock, która stwierdziła, że na blogu jest wiele postów o moim życiu a mało o przemyśleniach np. dotyczących wiary, postanowiłem pomyśleć (co mi się rzadko zdarza) i jak to się pięknie mówi, przelać myśli na papier, a raczej na klawiaturę.

Więc wiara…Dla mnie coś niezbędnego w życiu. Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym funkcjonować z myślą, że po śmierci nic nie ma. Czasami próbuję tak myśleć, ale nie mieści mi się to w głowie. Umieram a potem tryliardy lat mnie nie ma?! Eeee nie!

Aha czyli wierzę, bo tak jest łatwiej i przyjemniej! Nie.

Też czuję, że to wszystko ma jakiś sens. Nie potrafię tego wytłumaczyć, po prostu wiem, że coś, albo ktoś czuwa nad nami wszystkimi. Mi wydaje się, że to Bóg, komuś innemu, że to Allah. Wiara jest też fajna bo daje nam moralne granice. Ktoś kto wierzy nie będzie szedł przez życie, nie zważając na innych.

Osobiście nie jestem dobrym katolikiem, dużo grzeszę, mam wyrzuty sumienia i często się spowiadam. Sarmacka postawa. Ale skoro mam taką możliwość to trzeba korzystać.

Tylko któregoś dnia może się okazać, że koniec a ja nie zdążę pójść do spowiedzi, i co wtedy? Lipton przez następne tryliard lat… Dlatego chyba wypadałoby się zmienić. Jeszcze nie wiem jak to zrobię, ale będę próbował.

Ej, dobre to przemyśliwanie : ) Do czegoś doszedłem. Pozdrawiam

Wigilia.

2011-12-24T16:10:00.000+01:00

36.7, to znaczy że jestem zdrów?

Oby, oby bo nieciekawie byłoby w ten piękny dzień śmigać na gripexach.

Aaaaa 5 godzin! Dokładnie tyle czasu zostało do prezentów! To znaczy do Wigilii… U mnie świąteczne zapachy budziły domowników już o 7 rano, dziadek dzielnie wstał i zaczął gotować, smażyć, piec… Mniam. Ale dziś do wieczora jest chyba post więc dopiero jutro dane mi będzie delektować się bigosem, ( tak naprawdę już troszkę spróbowałem :))

Wczoraj ubierałem choinkę z mamą i kurcze zepsuły nam się lampki. Musiałem (bardzo śmieszne…) przez godzinę siedzieć i szukać tej jednej zepsutej. Oczywiście była prawie na końcu z tej drugiej strony niż ta, od której zaczynałem.

Ciekawe co u Mikołaja, pewnie śmiga właśnie nad Azją bo tam już wieczór jest… Mam nadzieję, że czyta mojego funpaga i wie, że nie wolno kupować chińskich Tigerów za złotówkę… Napracuje się dziś chłop. Na świecie jest 2 miliardy dzieci.

Święty Mikołaj ma 31-godzinny dzień pracy (różnice czasowe podczas podróżowania przez strefy czasowe ze wschodu na zachód). Czyli ma 17921 odwiedzin na sekundę… ŁAŁ Niemożliwe? Mikołaj jest święty więc ma super umiejętności, może zapierniczać z prędkością światła! Ale co z reniferami? One też są święte? Raczej nie… Przeciętny renifer nie porusza się szybciej niż 24km/godzinę. ALE istnieje ok. 300.000 rodzajów organizmów, które pozostały jeszcze do sklasyfikowania i chociaż chodzi tu o insekty i bakterie, to jednak nie wyklucza to istnienia latających reniferów, które dotychczas mógł widzieć jedynie Święty Mikołaj.

Także nie wierzcie w te bajki o nieistniejącym Mikołaju…

Warszawa w święta jest piękna a Krakowskie Przedmieście i Nowy Świat? Mmm…

Więc jutro może na spacerek. Właśnie tam.

Życzę Wam pięknej wigilii. Dużo miłosci i prezentów z których się ucieszycie.

I na pasterkę! Bo to w końcu Boże Narodzenie ;)

Za tydzień wigilia!

2011-12-17T18:17:00.000+01:00

Hoł, hoł, hoł!!! Dokładnie za TYDZIEŃ wigilia!!

Już nie mogę się doczekać. Śniegu nie ma i być może nie będzie, ale mi to nie przeszkadza. Kupiłem sobie sztuczny! Żartuję. No szkoda, że nie pruszy, ale przynajmniej nie musimy się rano przedzierać przez zaspy. A na święta na pewno spadnie. Tak jest. Pozytywne myślenie. Zawsze i wszędzie! Może oprócz wyników sportowych naszych piłkarzy, tam lepiej być pesymistą i miło się zaskoczyć.

Zdenerwowała mnie jedna gazeta, która po losowaniu grup na Euro na pierwszej stronie dała wielki tytuł GRUPA MARZEŃ WYGRAMY!!!.... Fajnie, fajnie, tylko że przez takie nastawienie, nasi piłkarze bardziej się zestresują, poczują większą odpowiedzialność i przez to gorzej zagrają.

Ale Smuda czyni cuda więc, może coś z tego będzie.

Dobrze, że orzełek wrócił na koszulki…. Nasi przodkowie walczyli i ginęli za ten symbol, a teraz jakaś banda pajaców, postanowiła usunąć to godło bo ,,niektóre kraje usunęły, to my też usuniemy”, ,,Wojtuś ma koparkę, to ja też chcem!!!!!!!!”. Prymitywne myślenie. Szkoda tylko, że tych ludzi NIE DA się odwołać. Nie da i koniec. PZPN to państwo w państwie. Dlatego nie dziwię się kibicom.

Też jestem kibicem, ale piłkarskim średnio. Raczej hokejowym. Często chodzę na mecze hokejowej Legii.

Grają w niej moi dwaj koledzy. Jeden z nich ma 16 lat!!!! I gra z 30 latkami…. 1 liga. Na razie są na drugim miejscu, ale jeśli skończą sezon na pierwszym to awansują to ekstraligi.

Po takim meczu, ciężko jest oglądać piłkę nożną. W hokeju cały czas coś się dzieję, a akcja przenosi się spod jednej bramki pod drugą w 2 sekundy.

Ostatnio byłem na takim meczu ze znajomymi. W przerwie (są dwie, po 1 tercji i po 2) był konkurs i rzucali w publiczność krążkiem, kto złapał ten wchodził na lód, dostawał kija i musiał z połowy lodowiska trafić krążkiem do bramki. Mój kumpel w przerwie podjechał do prowadzącego te konkursy i wskazał na mnie, zanim załapałem o co chodzi - krążek już leciał w moją stronę.

W tym miejscu przerwę tę fascynującą i mrożącą krew w żyłach opowieść, ponieważ mam filmik z tego wydarzenia. Miałem go wrzucić dzisiaj jako ten obiecany filmik z łyżew, ale niestety mój kolega, który to nagrywał, wyjechał i wróci dopiero wieczorem. Także filmik będzie albo dziś później, albo jutro.

TO BE CONITNUED

Pozdrawiam dziewczyny, które spotkałem dziś na łyżwach!!!

Pokaz- filmik.

2011-12-09T20:59:00.000+01:00

Na pokazie Kupisza bawiłem się w reportera - z ukrytej kamery ;)

...

2011-12-06T00:04:00.000+01:00

No i znowu obiecałem i nie zdążyłem...
Mialem dodać filmik. Sorki
Może jutro;) Albo nie, już dzisiaj, bo jest po północy...
Dobranoc

Pokaz mody

2011-12-04T23:23:00.002+01:00

Ostatnio zadzwonił do mnie mój menedżer i powiedział, że jest pokaz mody Roberta Kupisza, i że powinienem na nim być.
Nie robi tego często, bo wie, że nie lubię tego typu wydarzeń. Więc skoro już dzwoni to znaczy, że to ważna rzecz i trzeba iść. Trzeba też się odpowiednio ubrać. I tu zaczynają się schody. Na pokazie mody podobno należy wyglądać modnie i nie wolno zakładać tych samych rzeczy jeszcze raz. Ciekawe… Musiałbym mieć chyba 50 marynarek, żeby na każde wydarzenie zakładać inną. Dlatego mam to gdzieś i często ubieram te same. Skoro już wspomniałem o marynarkach to dodam jeszcze, że je uwielbiam i mam ich pięć. Ulubiona- czerwona.

Wracając do pokazu. W końcu ubrałem czarną koszulę z dekoltem. Ale w drodze stwierdziłem, że dekolt jest za duży i zostałem w kurtce. Przed pokazem spotkałem się z moim menadżerem i innymi jego ,,podopiecznymi” w kawiarni. Omówiliśmy plan i ruszyliśmy w drogę. Pewnie zastanawiacie się po co był nam plan. A no po to, żeby się nie zgubić. Na takich wydarzeniach jest zawsze mnóstwo osób i jak raz się rozdzielisz to już się ni znajdziesz. No więc przyjechaliśmy na ten pokaz (gdzieś na Pradze). Po pół godziny szukania miejsca parkujemy i śmigamy na miejsce. Było to zorganizowane w jakiejś starej fabryce. Gigantyczna przestrzeń i bardzo dużo ludzi.

Zaraz przy wejściu stała tzw. ,,ścianka”, na której wypisane są firmy sponsorujące wydarzenie. Ustawia się na niej a fotoreporterzy robią zdjęcia. Co do fotoreporterów, to są spoko, ale ostro między sobą rywalizują. Często się przepychają, i zasłaniają sobie. Nie ma też litości dla fotoreporterek. Jak widzę takich panów, to w ogóle nie patrzę im się w obiektyw, wtedy ich zdjęcia się nie sprzedadzą. Moim ulubionym fotografem jest Tomek, z którym nawet się zakolegowałem. Nie przepycha innych, a przede wszystkim jest sympatyczny i można z nim pogadać, no i oczywiście robi spoko zdjęcia.

Tu daję adres do jego bloga, na który wrzuca zdjęcia z wielu imprez. Możecie tu oglądać zdjęcia z pierwszej ręki:
http://www.raczekfoto.blogspot.com/

Wracając do pokazu, zaraz po wejściu wszedłem na ściankę, ale postałem tam przez 5 sekund gdy nagle fotoreporterzy zniknęli. Okazało się, że w drzwiach pojawiła się Agata Kulesza i wszyscy pobiegli do niej. Inna liga : )

Pani Agata gra moją mamę w tym serialu o mafii dla canal +.

Mam tam całkiem fajną rolę, prawie wszystkie sceny - ze swoją serialową dziewczyną.

Są nawet wspólne sceny w basenie! Nie mogę nic więcej powiedzieć, ale będzie gorąco ; ).

Yyyy… POKAZ! Tak, cały czas gubię wątek. Te tróje z polskiego to jednak zasłużone.

Po zejściu ze ścianki szybko pobiegłem do barku po jakiegoś energetyka bo była 22, pokaz się jeszcze nie zaczął, a ja następnego dnia miałem sprawdzian, na który nic nie umiałem. Wypiłem na szybciorka i naładowany niezdrową energią popędziłem na swoje miejsce, bo pokaz właśnie się rozpoczynał. Reszty wam nie będę opisywał tylko wrzucę filmik, który nakręciłem, ale to jutro :))

Branoc

A, i jeszcze link - opis pokazu i zdjęcia:

http://www.topstars.pl/gwiazdy-na-pokazie-roberta-kupisza/

A to ja na ściance, tym razem bez marynarki;)

O Gdyni, planach zdjęciowych i rowerze.

2011-11-29T18:57:00.000+01:00

Siema! Sory, że tak długo nic nie pisałem, ale ostatnio zacząłem zdjęcia do tego nowego serialu canal +.

Najpierw byłem w Gdyni, a potem miałem zdjęcia w Warszawie. Ogólnie to dużo pracy i sporo czekania na planie. Ja jestem przyzwyczajony, do ciągłego grania a tam musiałem czekać przez większą część czasu. Tak jest w większości produkcji. Czeka się i czeka... Aż ekipa przygotuje kamery, światło, dźwięk, aktorzy pójdą na camp, który jest kilometr dalej, przebiorą się do następnej sceny, umalują. Właściwie więcej czekamy niż gramy.

A w Rodzince, kręcimy na hali, więc wszystkie lampy już stoją, kamery mają ustalone pozycje a garderoba i make-up jest za ścianą. W dodatku pracujemy już razem od ponad roku i można powiedzieć, że jesteśmy taką małą fabryką. Ma to swoje zalety np. szybciej kończymy.

Ale ja jednak wolę plenery (zdjęcia na zewnątrz). Jakoś ta hala, ta obita z czterech stron pustakami wielka przestrzeń, sprawia, że zawsze brakuje mi energii i jestem śpiący (nawet jak się wyśpię).

Dlatego często wsiadam na rower kogoś z ekipy i śmigam pojeździć po terenie tvp. Trzeba przyznać, że jest gdzie jeździć. Telewizja Polska to takie małe miasteczko. Są biura, hale, jest chyba 6 bufetów, 3 restauracje, i 14 automatów do słodyczy ( ta czternastka to zmyślona, nie liczyłem, ale jest ich sporo).

Tak, i jeżdżę sobie po tym terenie, raz mnie nawet mało co samochód nie potrącił, bo tam ogólnie mało osób jeździ na rowerach, bardzo mało, nooo… chyba tylko ja. To jak już mówię o budynku tvp, to jeszcze wspomnę o ludziach, którzy tam pracują.

Ogólnie wszystko fajnie, ale ostatnio mieliśmy w Poziomie 2.0 kłopot bo jakaś pani z działu administracji stwierdziła, że obecność Cuba (miejsca, w którym odbywają się wywiady) negatywnie wpływa na komfort cieplny budynku i dlatego należy go stamtąd usunąć… :\ oook?

Ale nasza dzielna ekipa nie dała za wygraną i stoczyła wygraną bitwe pod Gmailozzą, na którą wysłała prześmieszne i równie inteligentne co zarzuty odpowiedzi.

Tak więc jeżdżę sobie jak kretyn po tych uliczkach, któregoś razu spotkałem samego Piotra Kraśkę. Nauczony doświadczeniem, że warto jest zagadać, żeby potem nie żałować - zagadałem. Chwilę porozmawialiśmy o dziennikarstwie. Pytałem go o jakąś jedną radę. Mówił, że najważniejsze jest skupienie i w moim przypadku słuchanie rozmówcy.

To rzeczywiście jest najtrudniejsze- w stresie trzeźwo myśleć.

Jak już trochę pojeżdżę to wracam na plan i już mi lepiej ; ) Ruch to zdrowie!!!

Teraz próbuję znaleźć jakąś pointę podsumowującą ten wpis, ale coś nie idzie. Ostatnio mam problemy z weną. Może nadrobię jutro.

Trzymajcie się J

Jutro do Gdyni.

2011-11-15T23:22:00.000+01:00

No dobra, to idę spać bo jutro szkoła i wylot do Gdyni...
Nowy projekt, nowe życie. Lubię zaczynać coś nowego. To tak, jak wyprawa w nieznane. Nie wiadomo, co się wydarzy. Może poznam tam fajnych ludzi, może przyszłą żonę... :P
A może za rolę, którą będę grał dostanę nagrodę...
I dlatego świat jest piękny, bo zawsze jest nowy dzień.
I jak mówił J. Twardowski "nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości, czy pierwsza jest ostatnią, czy ostatnia pierwszą..."

Dobranoc.

Pochwała radości.

2011-11-15T20:26:00.000+01:00

Nie miałem co wrzucić, więc taki mały filmik agitacyjny;)

Pochwała życia, i że trzeba się cieszyć z tego co los nam przynosi ( jakiekolwiek by to gówno nie było), i że trzeba zachować spokój, i takie tam bzdety...

Nudne strasznie, ale... prawdziwe.

I sorry za gołą klatę (znaczy klateczkę)

ps. film jest z serii wakacyjnej, i morza rzeczywiście nie było przez cztery dni (odpływ).

A kary miałem tak mniej więcej co drugi dzień: wyjście do 4 rano-kara, obietnica poprawy, wyjście do 3 rano-kara, obietnica, wyjście, kara itd. No ale kto na wakacjach, w hotelu kładzie się normalnie spać????? Przegięcie...

Ale za to z rodzicami sobie pobyłem:P
Relacje odnowiłem:P

No to więcej radości;)

... takie tam przed północą

2011-11-13T23:46:00.001+01:00

Moje łóżko, moja kołdra... Dobrze wrócić do Domu.
A jutro... moja kochana szkoła. No, bez przesady, ale jednak. Bo szkoła to też znajomi.
Pozdrawiam ziomków i ziomalki ze szkoły:))
A panią z polskiego zaskoczę cudowną pracą: porównanie Edypa i Priama ( pisałem co prawda cały wolny weekend, bo jakoś tak mi nie szło, wyrzucałem kolejne kartki, część jest nie na temat, część się powtarza, ale co tam;) Ma być 5 -proszę!

A jutro....
Juz wiem co wstawię.

Zaraz północ. Spadam. Miłych snów.

O kleszczach, wypadkach i poderżniętym gardle;))

2011-11-13T19:45:00.001+01:00

Uff...

Własnie wróciłem do domu po sześciu godzinach jazdy... Byłem w małym miasteczku, na południu Polski, w którym mieszka mój dziadek.

Ogólnie, to pochodzi z Wilna, ale po wojnie przeprowadził się tutaj. Ma 88 lat, a mimo to świetnie sobie radzi. Mieszka sam od ośmiu lat, codziennie chodzi na spacery, raz w tygodniu na gimnastykę i raz na basen. Kiedy są tańce, chodzi na tańce ;) Podziwiam, że mu się chce... Ja, na jego miejscu, nie mając nic do roboty, siedzialbym przed kompem.

Oczywiście dziadek ma swoje choroby, bo wszyscy starzy ludzie je mają. Np on, musi codziennie po dziesięć razy mierzyć ciśniennie, bo raz ma tak wysokie, że może umrzeć, a raz tak niskie, że już prawie nie żyje...
Dziadek też lubi pogadać, ale że nie ma z kim, więc czasem znajduje sobie rozmówców... Wczoraj, kiedy tam byłem, zapukały dziewczyny prosząc o autografy i powiedziały, żebym pozdrowił dziadka, bo one go znają. Zdziwiony zapytałem skąd? A one, że raz w parku dosiadł się do nich i zapytał, czy może pogadać. One się zgodziły, a on opowiadał o sobie, pytał co u nich, czy mają chłopaków, jak im się żyje i takie tam...
Śmiesznie, w Warszawie obcy ludzie wstydzą się ze sobą gadać...
Dziadek przeżył różne rzeczy... Partyzantka, wojna, więzienie sowieckie, głód... Nic go nie pokonało. Ale... ostatnio, trzy miesiące temu... pogryzło go dziesięć kleszczy. Zobaczył je po kilku dniach, i jako twardy facet, zaczął je sam wyciągać.
Nie szło mu, więc dłubał coraz głębiej i głębiej, a kleszczy przecież nie można uszkodzić... Rozdłubał pół nogi i dopiero poszedł do lekarza. Wszyscy się dziwili. Dziesięć kleszczy... Łał, a on, że nie mógłby doznać takich pieszczot od pielęgniarki przy wyciąganiu, gdyby nie te kleszcze :P
Niestety, od tej pory czuje się gorzej. A ja myślę ciągle : jeśli nie pokonała go wojna, więzienie itd, to przecież nie pokona go jakieś stado głupich, małych napalonych kleszczy...

Tak więc tyle o dziadku. Jadąc do niego zauważyłem też, że przy drodze stoi mnóstwo krzyży. Wracając, tylko po jednej stronie zauważyłem około czterdziestu. Tylko na jednej trasie!! Krzyże ustawiane po wypadkach. Rany, przecież to glupota, żeby zabijać się w trasie. Ale z drugiej strony... Gdybym miał fajne autko... pewnie bym śmigał... Dlczego w młodych mózgach jest mniej wyobraźni? I ta adrenalina... Może to dobrze, że mama nie pozwoliła mi zrobić prawka przed 20- ką... Bo przecież w jednej sekundzie wzystko może się skończyć.

Pamiętam, kiedyś poszedłem z kumplem na łyżwy. Miałem jakieś 10 lat. Wymyśliliśmy sobie fajna zabawę. Zamiast jeździć normalnie, rozpędzaliśmy się i wjeżdżaliśmy na siebie. Po którymś zderzeniu kolega wywrócil się, nogi poszły mu w górę i przejechał mi łyżwą po policzku rozcinając go.
Wyobraźcie sobie moje zdziwienie kiedy dotknąłem twarzy.. . a tam dziura. Oczywiście kałuża krwi, pogotowie, zszywanie. Na szczęscie wszystko dobrze sie skończyło i dziś nie ma nawet blizny. Ale łyżwa mogła pójść trochę niżej i trafić w szyję. Zginał z poderżniętym gardłem na ślizgawce... I nie byłoby Rodzinki, Bloga, Fanpage-a. I Was tutaj dzisiaj...

Ale się rozpisałem;) No, to śmigam do koleżków.
I pozdrawiam przyjaciela z łyżew- Pawła!!!
Dzięki, że dobrze oceniłeś sytuację i podniosleś nogę o te 5 cm wyżej!!
Jednak matma z Misiurką ( moja kochana pani z gimnazjum), robi swoje :F

To uważajcie na siebie;)

Poziom 2:0 Na żywo!

2011-11-10T18:48:00.000+01:00

Uff… Już koniec. Wszystko się udało!

No może oprócz pointy w rozmowie z psychologiem. Nie zakończyłem tego jakoś fajnie… Kurde jestem do dupy! Powinienem był coś wymyślić….

To takie tradycyjne rozważania po programie Poziom 2.0, jak zwykle o 17.17…

I jatka w głowie.

Trzeba przyznać, że prowadzenie programu jest mega trudne! Trzeba być baaardzo wytrzymałym, żeby znieść taki stres. Ja nie jestem i dlatego często mylę się na wizji. Przejęzyczenia oraz niepoprawne językowo i gramatycznie zdania mam chyba we krwi. Tatuś trójkarz z polskiego, mamusia niby skończyła też polonistykę, ale moje geny w tej kwestii chyba tatusiowe.

Ale wydaje mi się, że te pomyłki są właśnie fajne, mówię tu o przejęzyczeniach i niezaplanowanych sytuacjach, jak choćby ta z dzisiaj, kiedy, rozmawiałem z linoskoczkami a na koniec rozmowy wbiłem się na linę. Oczywiście nikt nie wiedział, że to zrobię, nawet ja, samo jakoś tak wypłynęło. I powiem wam, sam byłem zdziwiony.

Kolejna śmieszna sytuacja, tym razem w roli prowadzącego Kamil, który jakieś 3 tyg. temu rozmawiał z mistrzami polski w Zośkę (mała piłeczka wypełniona jakimś grochem). Rozmowa miała się zacząć tak: oni grają, wchodzi Kamil i mówi ,,Panowie przestańcie kopać Zośkę!!! Jak możecie!”. No i wszystko super, próby, tyruryru, no i life… Chłopaki grają, bohatersko wbija Kamil i krzyczy ,,Chłopaki przestańcie grać w tą Zośkę! Jak możecie!” taaa, zwyrodnialcy.

Ale w sumie to mu się nie dziwie, mówię wam stres jest gigantyczny.

Opiszę wam jak wygląda taka rozmowa z punktu widzenia prowadzącego. Porównałbym ją do wrzucenia kogoś do basenu, w którym albo się płynie, albo idzie na dno, a jedynym kołem ratunkowym, które jak się okazuje może też zatopić, jest słuchawka w uchu i połączenie z wozem transmisyjnym.

No więc najpierw odliczanie, 10,9,8,7….3,2,1 i JESTEŚ!!!!!- krzyczy kierownik planu. Nastaje ta sławna sekunda, która trwa wieczność… Nigdy nie wierzyłem ludziom, którzy mówili ,,sekunda która trwa wieczność”, ale wierzcie mi, to naprawdę tak działa. Zaczynam mówić… Pierwsze dwa pytania, które mam wykute na pamięć. Moja głowa przez 30 sekund nie pracuje, stres blokuje szare komórki.

Nagle zajarzam i…uff… zaczynam myśleć. Dobra teraz najważniejsze to słuchać gościa i pytać adekwatniee do odpowie…AAAAAA… trzaski w słuchawce, muszę szybko ściszyć nadajnik. Dyskretnie sięgam ręką, za plecy, wymacuję malutką gałkę i ściszam. Tak mnie to pochłania, że nie zauważam, że gość skończył mówić i zapada cisza. -Yyy, no więc jak Ty się tym zainteresowałeś? - machinalnie zadaję tzw. awaryjne pytanie, które zadaję wręcz odruchowo gdy mam pustkę w głowie… Rozmowa zaczyna ,,płynąć”.

Już zaczynam się cieszyć, że mi dobrze idzie, a tu nagle wóz, zagłuszając gościa, podrzuca mi jakiś żarcik, zaczynam panikować, że nie usłyszałem rozmówcy, topię się i zapominam o żarcie. Po chwili sobie przypominam, szybko strzelam, ale oczywiście niecelnie, bo żarcik był śmieszny jakieś 10 sekund temu. Wiem o tym i zaczynam się na siebie wkurzać, co jeszcze bardziej pogarsza moją sytuację.

Poddaję się…. Na szczęście wydawca przychodzi mi z pomocą i mówi do ucha ,,jest super!”. Wiem, że to ściema, ale jakoś mi to pomaga, przestaje się topić i z powrotem zaczynam ,,płynąć”….

To był taki przykładowy szkic psychologiczny prowadzącego o słabych nerwach, i jego sytuacji w trakcie programu. Sami przyznacie, że jest ostro. Ale trzeba przyznać, że takie coś rozwija, bo uczysz się improwizacji, szybkiego myślenia i reagowania. Dzięki temu, już się nie stresuję na wywiadach. Wiem, że to pikuś w porównaniu z Poziomem. Dobrze, że się do niego dostałem.

Pamiętam, że po castingu, który odbył się w jednym z warszawskich parków, byłem pewien, że się nie dostanę. Składał się z wywiadu z wymyślonym bohaterem, którego grał jeden z dziennikarzy, i z zapowiedzi.

W pierwszej części moim wymyślonym rozmówcą był Jack Nicholson i poszło mi całkiem nieźle, natomiast zapowiedź totalnie zepsułem. Stwierdziłem po castingu, że na pewno się nie dostanę i nawet sam siebie bym nie zatrudnił.

I totalnie to olałem. Nie czekałem na telefon i zapomniałęm nawet, że taki casting się odbył.

A tu proszę, telefon zadzwonił...

Zawsze tak jest. Im mniej ci zależy, tym lepiej idzie;)

Dlatego wszystko na luzie, bez spinania ....

Program POZIOM 2;0

2011-11-09T15:29:00.000+01:00

Dziś prowadzę program POZIOM 2:0

jak zwykle, od dwóch miesięcy... Teraz tylko kilka fotek ( bo już niedługo zaczynamy, więc jestem w trakcie próby), a wieczorkiem postaram sie napisać coś więcej na ten temat... to znaczy, czy to lubię, czy nie znoszę... jak się pracuje i parę anegdot związanych z programem i może jakieś dzisiejsze zdjęcia;)

Do usłyszenia

Do usłyszenia;)

Zły sen...

2011-11-08T07:15:00.000+01:00

Śniło mi się…..

Właściwie, to jeszcze śpię, więc dalej mi się śni…

Że włączyłem komputer… a tu facebook. Ale nie taki normalny, tylko ma zęby!!! Kłapie nimi i chce mnie złapać.

Próbuję wyłączyć, ale łapie mnie za palce, próbuję zamknąć klapkę laptopa, ale jest sprytniejszy, śmieje się i krzyczy: dlaczego nie odpisujesz!??, przestanę cię lubić!!, czy ty, to ty, czy ktoś inny???, uśmiechnij się do mnie!, kliknij lubię to, pozdrów moją koleżankę!!, a ile masz wzrostu?? I kiedy imieniny???, lubisz moje zęby?? A którego bardziej tego z lewej czy z prawej strony?? I który ładniej pachnie, ten żółty z dziurą, czy z plombą zielony?? Moje oko mieszka w Łodzi a ręka w Lublinie… odwiedzisz moje oko? rękę? nogę? I odpisuj na maile, bo wysłałem!!! Nie odpiszesz?? To foch, spadam, idź sobie!!!!

Ratuuunku! Co za koszmar… Zapalam światło, zdrowaśka , ale jestem spocony… Dobrze, że to tylko sen…. Wstanę, umyję zęby, pojadę do szkoły. I będzie normalnie. Prawda?

No, to do zobaczenia później;) Na blogu, na facebooku, albo gdzieś po drodze….

pa

wasz Maciek

Wakacje.

2011-11-07T22:26:00.000+01:00

Pamiętacie filmik???

Niektórzy już widzieli, ale jest sporo nowych osób, więc co tam...

Wrzucam... Jak nie chcecie,to po prostu nie oglądajcie;))

O emeryturze i braku dzieciństwa.

2011-11-07T14:02:00.000+01:00

Wiecie co, czasami marzę o emeryturze….

Nie, to wcale nie jest śmieszne. Na emeryturze ludzie odpoczywają. Wstają kiedy chcą, wkładają ciepłe kapcie, robią sobie herbatkę, włączają telewizor i siedzą…. Pogapią się przez okno, wyjdą na spacer, wyprowadzą psa… Ja nigdy nie mogłem mieć psa, bo nie miałbym czasu, żeby go wyprowadzać. Oglądną jeden serial, potem drugi, poczytają codzienną gazetkę, podleją kwiatki i pogadają z nimi, ugotują sobie kleik, opłuczą sztuczne ząbki. .. Wyjdą na spacerek i posiedza na ławeczce. Na emeryturze jest luzik.

Chociaż z drugiej strony bolałyby mnie kości, i może byłbym już łysy. Moje koleżanki miałyby siwe włosy, berety i rajstopy w sraczkowatym kolorze. I nie chciałoby się nam robić imprezek. A nawet, gdybym jakąś zrobił, to… Wolę nie myśleć jak wyglądałyby tańce…

Odkąd pamiętam, nigdy nie miałem na nic czasu. Nawet kiedy jeszcze nie grałem w filmach, to były lekcje pianina, tańce, angielski, potem hiszpański, francuski, i tak ciągle. Codziennie i bezustannie.

Czy tak powinno wyglądać życie dziecka? Gdzie beztroska? Kto nam ją zabrał i dlaczego?? Wiem, że wszyscy macie to samo. I wcale się nie żalę. Po prostu takie filozoficzne rozważania… w taksówce, z flegmatycznym taksówkarzem, między szkołą, a gmachem TV, w drodze na próbę do dzisiejszego programu Poziom 2:0, który prowadzę;)

A Wy, co sądzicie?? Chcielibyście żyć wolniej??

Spotkanie z delfinami...

2011-11-06T09:03:00.000+01:00

Taki mały filmik na niedzielny poranek...

I znalezione w necie:

Co łączy ludzi z delfinami?
Co mogą mieć wspólnego na pozór dwa całkiem różne gatunki?
Otóż więcej niż myślisz...

- Delfiny pod względem inteligencji, są drugim gatunkiem na ziemi po człowieku (na równi z szympansami).

- Delfiny jako jedne z nielicznych zwierząt, potrafią imitować mowę ludzką.- Dzikie delfiny często przypływają blisko plaż po to by... być pogłaskane przez człowieka.

- Wielokrotnie zdarzało się, że tonących rozbitków na powierzchnię wody wynosiły stada delfinów.

- Zdarzały się przypadki, że delfiny odganiały stada rekinów od kąpiących się ludzi.

- Jeżeli delfin upoluje rybę, często pierwszy kęs proponuje zaprzyjaźnionemu człowiekowi.

- Delfiny to jedyne ssaki na świecie które potrafią prowadzić prawie tak inteligentną rozmowę jak ludzie.

- Podobno delfiny i ludzie to jedyne stworzenia na ziemi odczuwające przyjemność z seksu.

- Delfiny to jedyne stworzenia oprócz ludzi i szympansów które wręczają sobie prezenty podczas godów.

Lubicie delfiny??

Przygoda w metrze...

2011-11-05T13:03:00.003+01:00

Było ciepłe, jesienne popołudnie. Słońce wyglądało zza warszawskich bloków. Jechałem do centrum, żeby spotkać się z kolegą. Najpierw autobusem, potem metrem. Z godzinę w jedną stronę, ale dawno się nie widzieliśmy więc postanowiliśmy, że pogadamy.

-Będziemy się odwiedzać, pisać, gadać... Na pewno!- to zawsze powtarzamy zmieniając szkołę, czy wracając z wakacji, a potem ... wiadomo.

A że ostatnio na polskim omawialiśmy archetypiczność, powielanie i powtarzalność ludzkiego losu i zachowań, postanowiłem złamać tę zasadę i spotkać się z kumplem z dawnej szkoły.

No więc podjechałem autobusem do metra i ruszyłem do zejścia pod ziemię. Bramki, portfel, dzyń i jestem na stacji. Było już późno więc luzik i zero tłumu. Rano, jest tyle ludzi, że czasami nie da się wsiąść do wagonu i trzeba czekać na następny. A czas oczekiwania umila wielki ekran po drugiej stronie torów. Można się dowiedzieć kto ma imieniny i przeczytać wiadomości, chociaż stają się one powoli nudne- Grecja, Grecja, Grecja. Ostatnio z pomocą przybył kpt. Wrona, któremu też znudziły się te same wiadomości, i swoim wyczynem postanowił umilić nam oczekiwanie na metro.

,, UWAGA nadjeżdża pociąg!” Piętnaście minut i jestem u celu. Słynna patelnia! Tak nazywa się miejsce w centrum, w którym spotykają się wszyscy wsiadający i wysiadający z metra.

Oprócz nich jest zawsze koleś, który gra na krześle, pan z radyjkiem i mnóstwo osób rozdających ulotki. Wszystkie, to reklamy szkół językowych… Zawsze biorę przynajmniej od jednej osoby ( w końcu tak zarabiają na życie) mimo że i tak ich nie czytam.

No więc wychodzę sobie z metra, idę, idę i nagle widzę dwie laski. Yyyy?? One też mnie widzą. Przez chwilę zawieszamy na sobie spojrzenia, uśmiech z obu stron. I idę dalej, w stronę Złotych Tarasów, ale słyszę jakieś śmieszki. Oglądam się za siebie, a one idą za mną jakieś 10 metrów.

Fajnie!- myślę-podejdą, pogadamy… Przecież też jestem człowiekiem i jak wszyscy, lubię gadać z ludźmi (bo nie chodzi tu o to, że chciałbym im dać autograf, tylko o spotkanie, każdy to lubi).
Ale idę dalej, a one nie podchodzą, tylko całą drogę od metra do złotych się czają. Już, już mają podejść, ale peszą się i zawracają. Mi za bardzo nie wypada zatrzymać się i podejść do nich, więc wszystko w ich rękach. Idę wolniej, czekam… one też idą wolniej, przyspieszam, one też przyspieszają… Rany, dobra, nie to nie. Szkoda, może następnym razem;)

Widziałem, że chciały, ale …wstyd był silniejszy…

Kiedyś siedziałem na Krakowskim Przedmieściu i jadłem gofra. Było ciepłe lato, nic mi się nie chciało, wszyscy powyjeżdżali na wakacje a ja jak palant zostałem w Warszawie bo miałem zdjęcia, więc chodziłem sobie na Stare Miasto i obserwowałem ludzi. Uwielbiam to robić!

No więc siedzę sobie, na tej ławce, wcinam gofra, a tu nagle obok mnie, do okienka z lodami staje Wojtek Szczęsny….. Myślałem, że się ze....am na tej ławce. Siedziałem metr od Szczęsnego!!! Czułem się jakbym patrzył w matkę Teresę, tyle że polskiej piłki nożnej. Bita śmietana zaczęła ściekać i poplamiła mi spodnie, a ja siedziałem i patrzyłem . TYLKO patrzyłem.

Powinienem był wstać i poprosić o autograf, chociaż uścisnąć jego rękę. A ja tylko siedziałem i patrzyłem…

Tej sytuacji nigdy nie zapomnę i będę jej żałował bardzo długo. A jak wygramy Euro dzięki Wojtkowi, bo obroni karnego w finale, to chyba skoczę do Wisły.

Szczęsny przecież widział, że się na niego gapię, ale nie podszedł i nie powiedział; ,,Siema jestem Wojtek, chcesz autograf?” bo to głupie. Nie żebym porównywał się do niego, ale na pewno fajnie jest podejść i pogadać, żeby potem nie żałować. I tak jest ze wszystkim.

Ja na przykład żałuję też, że nie podszedłem do takiej jednej dziewczyny na dyskotece w podstawówce, i nie poprosiłem jej do tańca. Może i by powiedziała, żebym spadał, ale przynajmniej wiedziałbym, że jest głupia, i nie żałował tego następne 5 lat. Dlatego trzeba zawsze próbować i jak to kiedyś ktoś powiedział ,,dawać szansę Bogu” J

To by było na tyle. A jeśli chodzi o spotkanie z kolegą, to nie przyszedł bo tego dnia złamał rękę, więc poszedłem do kina :) Sam.

Nowy serial;)

2011-11-03T21:00:00.001+01:00

Zastanawiam się co napisać...
Po ostatnim razie, kiedy dużo powiedziałem o sobie i swojej rodzinie, dziś jakoś nie mam blusa... I tyle w szkole do zrobienia. Niby skończyłem zdjęcia, ale ciagle gdzieś muszę jeździć. Dziś np po lekcjach na spotkanie, potem na wywiad do Agory...
Podczas wywiadu odpowiedziałem na setki pytań od setek fanek ( mam nadzieję ze będzie ciekawie)
Jak dojeżdżałem do domu, było koło 19 i zupełnie ciemno. A wokół autobusu mgła, tak gęsta, ze nie widać było nic. Nawet światła samochodów rozmywały się jak w jakimś upiornym śnie. Masakra. I jak tu się uczyć??

Humor poprawiła mi potwierdzona wiadomość:

Będę grał w filmie, to znaczy serialu, ale takim bardziej filmowym, robionym przez Xawerego Żuławskiego dla CANAL+ A emisja już w marcu.
I będzie to jedna z głównych ról. Na razie nic więcej nie mogę powiedzieć.

No to już wiecie;)
I trzymajcie kciuki.
A jutro może wrzucę jakiś porządniejszy wpis... coś do poczytania;)

Wszystkich Świętych -zdjęcia.

2011-11-01T20:30:00.003+01:00

Troszke się nachodziłem...

Oczywiście nie zdążyłem odwiedzić wszystkich ulubionych grobów, bo jest ich dużo.

Wiem, że oglądanie tego jest nudne, więc tylko dla wytrwałych ;)

Ale i tak postanowiłem, że te zdjęcia znajdą sie tu na moim blogu... taka mała cześć

dla Nich ...

To ostatnie to u mojego dziadka na wojskowych Powązkach...

Taki nagrobek z żagielkiem, bo był żeglarzem;)

Dobranoc;)

Wszystkich Świętych - moje wspomnienia.

2011-11-01T13:31:00.001+01:00

Święto szczególne, bo każdy ma kogoś bliskiego, kto umarł, i o kim dzisiaj pomyśli. Kogoś, kogo znał i kochał, albo tylko widział na zdjęciach w rodzinnym albumie.
Bo wszyscy mamy przodków. Wspominamy też ludzi, którzy nie byli dla nas kimś bliskim, ale kiedy odeszli, myśleliśmy o nich i dziwiliśmy się -dlaczego?

Niecaly rok temu byłem jurorem w konkursie "Blog roku 2010" Czytałem rożne blogi.
Jednym z nich był blog "Rak nieborak" pisany przez młodą kobietę, która ma raka. Pisała o swojej chorobie z poczuciem humoru. Rozmawiała ze swoim rakiem-nieborakiem, jakby chciała go oswoić i zaprzyjaźnić się z nim. Wtedy nie bardzo zwróciłem na to uwagę. Ale kiedy dostala nagrodę i wyszła na scenę żeby ja odebrać, okazało się że jest młodą, ładną dziewczyną w chustce na głowie. Była bardzo kolorowo ubrana.
Nie wiedziała co powiedzieć, rozpłakała się. Dziękowała wszystkim i mówiła, że dzięki temu będzie mogła pojechać z mężem w podróż poślubną o której zawsze marzyła. Dwa tygodnie temu dowiedziałem się, że umarła (13.10.2011)
A to jej blog: http://andzia-i-nieborak.blog.onet.pl/ i ostatnie wpisy męża.

Dziś wszyscy idą na groby i przez to stają się jakąś wspólnotą. Ja zawsze chodzę na Powązki. Idę powoli, nie spieszę się, bo bycie tam sprawia mi naprawdę przyjemność. Czytam nazwiska na grobach i wspominam sławnych ludzi- aktorów, poetów, pisarzy. Mam ze sobą parę zniczy, które zapalam na ulubionych grobach.

Na wojskowych Powązkach jest grób mojego dziadka, który umarł dwa lata temu. Miał 84 lata - czyli całkiem dużo... Zanim zachorował, całkiem dobrze się trzymał, bo uprawiał sporty, żeglował, grał na gitarze. Potem leżal w domu przez dwa lata. Odwiedzałem go raz na dwa tygodnie i starałem się być miły, bo wiedziałem, że każde odwiedziny moga być ostatnimi.
Nie chciałem żeby było tak, jak z odejściem mojej babci...
Miałem wtedy 7 lat. Pojechałem do nich na wakacje. Babcia była trochę chora, ale to tak, jak zawsze ze starszymi osobami. Miała duże, miękkie, ciepłe kapcie i gęste włosy do których lubiłem się przytulać. I pamiętam, że zawsze płakała jak wyjeżdżaliśmy, więc przed każdym wyjazdem biegłem do sklepu po batona którego jej wręczałem, żeby nie płakała...
No co?? Byłem w takim wieku, że słodki batonik najbardziej mnie uszczęśliwiał, dlatego dawałem jej to samo ;)
Pamiętam, że TEGO dnia, nie byłem dla niej dobry, nie wiem o co chodziło, ale nie byłem za miły. Jak co wieczór po dobranocce położyłem się spać. Zasnąłem. Nie pamiętam co mi się śniło, ale spało mi się dobrze. Za dobrze... Obudziłem sie w piękny, wakacyjny poranek, słońce wpadało do pokoju, ale coś mi nie pasowało.
Nie słyszałem głośnego chrapania babci, które zawsze budziło mnie w nocy. Zaciekawiony wstałem i zobaczyłem, że w łóżku babci nikogo nie ma. Podszedłem do dziadka i spytałem o co chodzi. Powiedział, że babci nie ma... Myślałem, że to żart i pobiegłem do pokoju rodziców.
- Mamo, tato, gdzie jest babcia? -krzyczałem.
-Babcia nie żyje -usłyszałem- zabrało ją pogotowie, umarła dziś w nocy.
Musiałem zajarzyć o co chodzi... Do tej pory ze śmiercią spotykałęm się tylko w Power Rangersach i w Wiadomościach... Załapałem. Nie będzie już ciepłych, mięciutkich kapci, pachnących włosów...
Na pogrzebie, w wieku 7 lat, mocno wydoroślałem... I nie pomógł nawet słodki baton.

Dziś emocje opadły i potrafię to opisać. Ale zawsze żałuję tego dnia, zanim umarła, że nie byłem dla niej dobry. Często zastanawiam się, czy jest w niebie... Czasem się pomodlę...
I myślę że kiedyś się tam wszyscy spotkamy, bo życie byłoby bez sensu, gdyby miało być inaczej....
A, i często dzwonię do dziadka Mariana, który mi jeszcze pozostał. Ma 86 lat i jest naprawdę spoko. I...chciałbym, żeby żył zawsze.

Amen:)

I wpadnijcie wieczorem.
Bedę miał już zdjęcia z moich ulubionych grobów na Powązkach.

Ps. Co do komentarzy pod poprzednim postem - było pytanie, czy czytam. Oczywiście, że czytam, ale nie mogę odpowiadać na komentarze, bo się nie da.
Do Cleo: jaki profil wybrałem w liceum?? Oczywiście kulturowy;)

Niedzielny poranek...

2011-10-30T13:44:00.001+01:00

Niedzielny poranek. Łóżeczko. Kołderka.Cieplutko. Mmmm... Mógłbym tak do wieczora. Tym bardziej, że wczoraj położyłem się... nie pamiętam o której, bo oczywiście imprezka. Było...no wiecie. Jak na imprezce w tym wieku. Nauczyłem się i oduczyłem paru rzeczy. Filozoficznie... A może po prostu dorastam :P
Niedziela 10.30. Mam tyle do zrobienia, że nie wiem od czego zaczać. Przepisać zeszyty z całego tygodnia, nauczyć się do sprawdzianów, odrobić prace domowe. Kurcze... jeszcze Mistrz i Małgorzata, całkiem zapomniałem. Dlaczego oni nam to robią??
Powinienem wziąć się za to wczoraj. Ale wczoraj odpoczywałem po czwarkowym bankiecie i przez osiem godzin nagrywałem audiobooka "Walka o tron". Muszę się zebrać. Nie mogę, za dużo roboty, nie dam rady. Dam radę! Nie, lepiej zostanę w łóżku. Potrzebuję jakiegoś impulsu żeby się ruszyć. Ale skąd go wziąć? Nie ma bata, za słaba silna wola...
Nagle do pokoju wchodzi mama.
- Masz pięc minut na ogarnięcie się. Prysznic, sprzątasz pokój, schodzisz na śniadanie i do lekcji! Przepytam cię...
Myślę: ach, jak to dobrze, że jesteś. I odpowiadam zupełnie co innego, żeby sobie nie pomyślała:
- Ja nie mogę, ale jesteś okropna!
Zrywam się z łóżka... Fuck! Blackout. Ciemno przed oczami, za szybko wstałem. Po chwili odzyskuję równowagę i śmigam pod prysznic. Ale zanim odkręcam wodę, znowu zmułka, po co w ogóle wstałem? Zimna woda i znowu chce się zyć. Szybkie śniadanko przy muzyczce i sru do lekcji. Uff... ale ulga - robię coś konstruktywnego. Zły humor mija. Jeszcze trzy godzinki, będę miał wszystko zrobione i zajmę się czymś innym. Bez wyrzutów sumienia. Ze świadomością dobrze spełnionego obowiązku xDD

Balanga;)

2011-10-29T17:54:00.001+02:00

Po półrocznej ciężkiej pracy na planie Rodziki.pl... czas na zabawę.

Były podziękowania dla wszystkich, żarcie i dobra muza. Najpierw oczywiście musiałem potańczyć z chlopakami ( wiecie, starszy brat;), a dopiero później prawdziwa dorosła balanga xDD

Kiedy się rozstawaliśmy, każdy myślał- ciekawe czy spotkamy się jeszcze w tym gronie???

To co? Spotkamy się za parę miesięcy??

Good bye Rodzinko!!

2011-10-26T22:39:00.004+02:00

Koooniec zdjęęć!!!!!
Wykrzyczał dziś o 20 rezyser Rodzinki. Zaczęliśmy bić brawo, przytulać się, dziękować. Ze wzruszeniem, ale też z ulgą. Powoli przebraliśmy się i krzycząc "cześć", "do zobaczenia", "trzymajcie się",pojechaliśmy do domów...
Ze wzruszeniem, bo przepracowaliśmy razem rok z krótką przerwą i zżyliśmy się jak prawdziwa rodzina, z ulgą, bo był to strasznie ciężki rok, a dzisiejszy dzień na planie trwał 13 godzin ( trzeba było zrobić wszystko, do końca). I kiedy tak biegliśmy do domu, chyba nie docenialiśmy jeszcze tego, co wspólnie przeżyliśmy, każdy myślał o tym, by odpocząć. Małgosia i Tomek pewnie o urlopie, my o szkole, do której w końcu trzeba będzie zacząć chodzić...
Ale za parę dni bedziemy wspominać. Ja już teraz wiem, że był to super czas w moim życiu, w który miałem dwie rodziny, tą w domu i tą na planie. Wspólnie przeżywaliśmy smutki, radości, było mnóstwo przygód. Z serialowymi braćmi kłóciłem się i godziłem, czasem byłem na nich wściekły, czasem myślałem, szkoda, że są tylko na niby, bo fajnie mieć braci...
Czasem, gdy przychodziłem do prawdziwego domu, kłóciłem się z moją prawdziwą mamą i mówiłem: "a w Rodzince to tak nie ma, tam pozwalają mi na to i na tamto...." (sorry mamo, przepraszam). Bo w Rodzinkowej rodzince był luzik... I nie wiem, czy tak powinno być w prawdziwym życiu? Pewnie nie powinno się włazić w butach na kanapę, robić bitwy na jedzenie w kuchni.... Ale było też prawdziwie, prawda?? Lodówka, kanapki z dżemem i musztardą, i takie tam... Sami wiecie. Było naprawdę spoko i każdy pewnie chciałby mieć taki dom jak w Rodzince.
Ale życie toczy się dalej. Co do serialu, prawdopodobnie będzie kontynuacja. Zobaczymy. Przypominam, że wy też macie na to wpływ wyrażając swoje zdanie na Rodzinkowym facebooku itd;) Bo to przecież widzowie kształtują telewizyjne ramówki!
A ja....
Już niedługo nowy serial... Myślę że za kilka dni powiem co i jak...;)
I wiecie co, cieszę się. Bo to nowe wyzwanie. I...podobno, prawdziwym aktorem jest się wtedy, gdy się gra w różnych rzeczach, a nie ciągle w jednym;) A ja dostałem rolę. Byłem na castingu, na zdjęciach próbnych i ... wygrałem. Juuuhu!
I wpadajcie, bo Rodzinki już nie nagrywamy, ale moja stronka na facebooku się kręci;)
I może będę miał więcej czasu, by tam bywać, pisać, i czytać ;))

Wypracowanie na poniedziałek.

2011-10-23T21:30:00.001+02:00

Dziś wstałem o 9:00 i dokładnie dziewięć godzin pisałem wypracowanie z polskiego...
Dziewięć godzin przesiedziałem nad tekstami pisząc analizę porównawczą!
Nie dlatego,ze jestem kiepski z polskiego, tylko po prostu głupi. Po pierwsze, miałem to zadanie od tygodnia, ale zabrałem się dopiero dziś. Gdybym chociaż przeczytał wtedy te dwa utwory i w wolnych chwilach o tym myślał... Robiłbym to trzy godziny a nie dziewięć!
Po drugie, szukając inspiracji, zajrzałem do internetu, luknąłem w parę gotowców, a potem... nie mogłem już sam nic wymyślić. I powielałem tylko przeczytane już treści
Po trzecie, o 15 miałem już to napisane, ale gdzieś zgubiłem kartkę i ... nie mogąc znaleźć... zacząłem od nowa!
Czy to normalne ? Może tylko chwilowe przegrzanie mózgu. Mam nadzieję, bo altzheimer w moim wieku, to kiepska sprawa. Wychodzę na ulicę, wszyscy mnie znają, a ja nie znam siebie xD
Dlatego muszę się skupić. Poukładać rzeczy, skarpetki pozwijać kolorami, majtki w misie z misiami... I sudoku. Rozwija mózg. Ogarnę się i będzie spoko.
A kartka znalazła się. Przytrzasnąłem w laptopie kiedy wchodziła mama, a ja zamiast się uczyć -na fejsie.
Wnioski: najlepsze są piątki. W piątki życie jest piękne, ludzie cudowni i ja, taki inteligentny, lekki i mądry xDDD

Pozdrawiam i życzę luziku w poniedziałek na lekcjach.

Luzik !

2011-10-22T15:23:00.002+02:00

Było o Bieberze i Papaju, były zdjęcia z silowni, no to teraz do roboty... żebyście nie myśleli... Prawdziwa ciężka praca :PP Specjalnie dla Was :P No i trochę dla mnie... Bo w końcu jak to mówią, w zdrowym ciele zdrowy duch!

                                                            ale obciach.....

   Film prywatny. Nie kopiować. Prawa autorskie!

Melanż u kolegi kolegi.

2011-10-21T23:36:00.001+02:00

Miałem dodać filmik... ale wiecie, piątek. A co robi się w weekend?? No co?? Oczywiście melanż. Tak się wpraszałem na fejsie, że w końcu ktoś mnie zaprosił ;) Wbiłem z kolegą na ognisko kolegi mojego kolegi. Oczywiście nie znałem kolegi kolegi. Więc zamiast smażyć kiełbaski, robili mi foty... A jak zrobili foty, to nie było już kiełbasek! Zostały same suche bułki. Laska chciała, żebym się jej podpisał na dekolcie, ale nie mieli markera... Melanż u kolegi kolegi... Własnie wróciłem. Szybko.
Pozdrawiam Damiana kolegę kolegi. I wszystkich kolegów z którymi się dziś zakolegowałem. I od dziś będę nosił przy sobie markery.
A teraz chyba pójdę spać, bo coś dziwnie się czuję po ognisku u kolegi kolegi:PP

Miłego weekendu i szalonych imprezek ze sprawdzonymi kolegami...

Dobranoc.

Gościłem PLOTKA na planie ;)

2011-10-21T17:17:00.000+02:00

No a tak gadałem z Plotkiem.pl kilka dni temu. Zdradziłem im wszystkie tajemnice xD Teraz już wszyscy będą wiedzieli, że w naszym Rodzinkowym domu nie mamy sufitów, a schody prowadzące do pokojów dzieciaków są schodami donikąd. Powiedziałem też co mamy w lodówce i ... co zrobił jeden z dziennikarzy kiedyś w naszej łazience :PP

Jeśli chcecie wiedzieć- obejrzyjcie filmik na stronie Plotka :

http://www.plotek.pl/plotek/1,111483,10510928,Tu_mieszka__Rodzinka_pl_.html

...i jeśli możecie, komentujcie pod filmem (czas logowania to w końcu 1/100000) czasu, który wam poświęcam xDD

cdn... może jeszcze dzisiaj:)