Casting?? Szacun dla odważnych!

9.30. Budynek TVP. Blok F.

- Siema, chciałem was wszystkich serdecznie przywitać na castingu do serialu "Ja to mam szczęście" !
Dokładnie rok temu, no może półtora, tak jak wy czekałem w kolejce na casting do Rodzinki. Tak jak wy bardzo się stresowałem, ale postanowiłem, że potraktuję to jak dobrą zabawę. Tak zrobiłem, i dzięki temu udało mi się wygrać. Dlatego to samo polecam wam. Potraktujcie to jak przygodę. Bawcie się! Wtedy na pewno dacie z siebie wszystko. Zaczynamy!!!!
Tak dzis rano przywitałem 3 tys osób. Wprawdzie słyszało mnie tylko 200, bo reszta stała w giga kolejce na zewnątrz. Casting trwał od 9.30 do 18, był podzielony na dwa etapy: pierwszy w jednym z pięciu pokoi z jurorami, drugi w auli z reżyserem, aktorami i producentami.
Ogólnie, przewinęło się około 2 tys dziewczyn, a kolejka za wejściem ciągnęła się aż pod stację metra Wierzbno ( 1 kilometr!!!). Podobno Polsat przyjechał zrobić niusa, bo myśleli, ze się metro zepsuło :)
Ludzie przyjechali z całej Polski. Sam słyszałem jak jakaś babcia krzyczała na zamazaną siedmiolatkę: - Przyjechaliśmy z Gdańska a ty co??? Ja ci dam!  Przestań beczeć i wchodź na casting!!
Ja siedziałem na korytarzu, rozdawałem odblaski, bawiłem laski rozmową, żeby się nie stresowały i życzyłem szczęścia. Niektóre wchodziły do pokoju, gdzie castingował scenarzysta Karol.... i tym współczułem... Karol był okrutny w swych metodach!
Raz przyszła do niego 14-latka:
14 - No więc grałam w szkolnym przedstawieniu "Dziady"
K - No dobrze, to znajdujemy się na cmentarzu. Ty grasz chór i wywołujesz duchy. A, i chór niech będzie pijany!
14 - Jak to?? Nie wiem jak....
K - Do widzenia!
Więc musiałem też pocieszać laski, które wychodziły od niego...
Na finałach było trochę luźniej - z 200 osób. Każdy grał scenę kłótni. Poziom calkim wysoki. Mi, najbardziej podobały się dwie 4-latki - bliźniaczki, które jeszcze nie umiały czytać i nie mogły nauczyć sie tekstu. Więc wymyśliliśmy, że Adam czyta tekst, a one powtarzają. Bylo słodko:)
Podsumowując. Nie wiedziałem, że w Polsce jest tyle dziewczyn!
Jurorzy bezlitośni, ale zabawa niezła.
Ps. Nie wiem, czy bym przeszedł pierwszy etap:)
Gratuluje odwagi i dzięki za fajna sobotę...

Welcome to London II - shopping, więc wpis raczej dla dziewczyn;)

13.00 czasu londyńskiego. Uff, wylądowaliśmy. Były niezłe turbulencje i nie udalo się kimnąć, więc zmęczeni rozsiadamy się w autobusie. I nagle : "It's forbidden"- mówi do nas grzecznie starszy pan ( tu popularność Tomka jakoś nie działa) widząc, że jemy orzeszki. Nie można jeść orzeszków w autobusie! I to jeszcze takich pysznych, w czekoladzie... Albo przestaniemy jeść, albo wysiadać! Europa?? Wolność?? Demokracja?? Są za dobre,więc...wysiadamy i czekamy na następny autobus. Potem pociąg na King's Cross i taksówka do hotelu Ibis.

Po drodze wszyscy zgodnie stwierdzamy, że miasto jest cudne i chcemy tu zamieszkać. W hotelu na recepcji...oczywiście Polak. Jak milo. Świat jest mały;)
Zostawiamy bagaż i na miasto. Każda ulica wygląda jak Krakowskie Przedmieście, ludzie git poubierani, większość facetów ma musztardowe spodnie ( jak ja, więc spoko, czuję się Europejczykiem, a co;)

Oni chcą kawę, więc idziemy na kawę. Tylko że wszędzie Starbucksy a przecież Starbucksy to mamy u siebie, więc znajdujemy jakąs małą kawiarenkę ale za to stylową. Na środku stoi pień drzewa, na nim cukry, przyprawy, kawa i takie tam... i każdy sam sobie parzy kawę. Tomek i Wiolka tak sie podjarali, że zaczęli cykać foty, żeby zrobić taką samą knajpę w Warszawie, a ja spoko czekałem. Długoooo.

Nareszcie dalej, na Oxford Street, ulicę pełną sklepów i domów towarowych. Wiola jest zachwycona, więc stwierdzamy, że najlepiej się od niej odłączyć;) A my z Tomkiem małe sushi ( kelner Polak). Mmmm pycha!!!

Ok. teraz możemy łazić. Wchodzimy do Selfridges'a - jednego z największych domów towarowych w Londynie. Jest tak wielki, że gubię się... i całe szczęście, bo przypadkowo trafiam do sklepu Topmen. Nie żebym był wielkim fanem zakupów, ale ten sklep to jest to. Wszystko, co na siebie wkładam - pasuje! Yeah! Kupuję oczywiście drugie spodnie musztardowe a przy kasie Tomek - w nowej kurtce ;))  Przed nami jeszcze jedno, odszukać Wiolę i wyciągnąć ją ze sklepów. Mission impossible.

Next tomorrow...

Teksty i zdjęcia są chronione prawem autorskim. Nie można kopiować ani wklejać na inne strony.

Welcome to London.

Wszystko zaczęło się od zaproszenia Tomka.

Chciał zrobić musical, więc pomyślał: w Londynie pewnie znajdę coś fajnego. I któregoś dnia powiedział: " stary, jedziesz ze mną?" Cóż mogłem odpowiedzieć??

Piątek 9.30 rano.

Na lotnisko wyjechałem godzinę wcześniej, bo korki itd. Głupio jest spóźnić się na samolot do Londyu. No i na miejscu też byłem godzinę za wcześnie. Więc usiadłem w terminalu, wyjąłem Ipoda, zamknąłem oczy i zanurzyłem się w muzie.Nagle czuję, że ktoś mnie szarpie za rękaw...

- Siemanko brachu! To ty jesteś ten z Rodzinki?! Hehe, dawaj fotę sobie zrobimy- słyszę i widzę dwóch ziomków.

-No pewnie! - odpowiedziałem i strzeliliśmy sobie sesję. 

Za chwilę pojawił się Tomek z Wiolą Kołakowską, więc poszliśmy nadać bagaż i jako osoby "znane i lubiane" zostaliśmy potraktowani kartą pierwszeństwa wejścia na pokład. Ale przy kontroli podręcznego utknęliśmy w giga klejce. Jakiś koleś miał nóż, zrobiła się afera i w bezcłowej nie bylo już nawet czasu na siku.

No to sru. Wbijamy do samolotu, a tam facet prosi o kartę pokładową. Fuck. Nie mam. Nie wiem co z nią zrobiłem. Szukam wszędzie, ale nie mogę znaleźć. Na szczęście za mną jest Tomek i ... tu dostrzegam różnicę między moją "sławą" a jego, bo nagle facet przestaje czepiać się karty i z błogim uśmiechem wpuszcza nas do środka.

Siadamy na miejscach, zapinamy pasy i startujemy szczęśliwi i pełni nadziei na udany weekend.

A w moich słuchawkach  "My funeral"

Dalszy ciąg nastąpi...

Teksty i zdjęcia są chronione prawem autorskim. Nie można kopiować ani wklejać na inne strony.